Moje hobby, mój świat

  Każdy może rysować

    
 

Nie mów, że nie umiesz, skoro nawet nie spróbowałaś.

Jeżeli nie będziesz próbować w życiu nowych rzeczy,

mówiąc od razu, że nie umiesz, to będzie ci nudno.

Chcesz, żeby tak było?

                                                           (Anna Ficner – Ogonowska)

 

Rysowanie to zajęcie, które nie wymaga specjalnych narzędzi. Tak naprawdę wystarczy tylko kartka, ołówek i gumka do ścierania. Potrzebne są także oczywiście chęci. Wbrew pozorom, nie trzeba posiadać wyjątkowych umiejętności, wystarczy cierpliwość i wspomniana przeze mnie wcześniej odrobina zapału.

Jedna z encyklopedycznych definicji rysunku podaje, iż jest to „kompozycja linii wykonana na płaszczyźnie, polegająca na nanoszeniu na powierzchnię walorów wizualnych przy użyciu odpowiednich narzędzi.”. A jaka jest historia rysowania? Sięga ona czasów prehistorycznych, kiedy to mieszkańcy jaskiń rysowali znane im zwierzęta. Używali oni pigmentów mineralnych oraz węgla roślinnego. W sztuce starożytnej rysunek uzyskał perfekcyjną formę – rysowano lub ryto na ścianach, wazach, urnach itp. W IX i X wieku bizantyjscy artyści na nowo rozwijali zapomnianą przez pewien czas sztukę. Powstawały wówczas przede wszystkim miniatury. W renesansie rysunki służyły do przedstawiania postaci ludzkiej oraz do wykonywania projektów malowideł.  W  XVIII i XIX wieku umiejętność rysowania stanowiła część podstawowego wykształcenia. Ludzie sporządzali rysunki swoich bliskich, a także widoki  i pejzaże. W następnym wieku rysunek odzwierciedlał główne tendencje poszczególnych nurtów. Tak jest także dzisiaj. Poza tym, rysowanie jest podstawą wielu profesji, np. zawodu architekta.

Rysowania można się nauczyć. Jest to kwestia wyćwiczenia ręki i cierpliwości. Oczywiście są tacy, którzy tę umiejętność „mają we krwi” i w tej dziedzinie są mistrzami, jednak nie powinniśmy się tym zrażać. Jedni są bardziej uzdolnieni, inni mniej. Ważne, aby robić to, co się lubi i mimo niepowodzeń, nie poddawać się i wciąż próbować.

Zdarza mi się czasem coś narysować i choć moje rysunki często wydają mi się odległe od tych, na których się wzorowałam, staram tym się nie zniechęcać.       W Internecie można znaleźć wiele stron i filmików poświęconych rysowaniu. Kiedy tworzy się według podawanych wskazówek, jest o wiele prościej niż gdy rysujemy coś z pamięci,  a i efekt wydaje się bardziej zadowalający. Rysowanie jest dobrym sposobem na spędzenie wolnego czasu. Jest to zajęcie, które uczy  wspomnianej przeze mnie cierpliwości i wytrwałości. Poza tym, z takiej „próby zapełnienia czasu”  może powstać jakieś małe dzieło sztuki.:)

Kamila 

Grafika:  własna 

Przeczytane, przemyślane, skomentowane

           
    O piłce nożnej ciąg dalszy…

       

 

Piłka jest okrągła,  a bramki są dwie,

albo my wygramy, albo oni.

(Kazimierz Górski)

 

Główne zasady piłki nożnej.   Piłka nożna to gra zespołowa. Obecnie jest jedną z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Od 1900  roku to dyscyplina olimpijska.  Na całym świecie w 2006 roku w rozgrywkach udział brało 265 milionów zawodniczek i zawodników oraz 5 milionów sędziów należących do 207 lokalnych związków zrzeszonych w FIFA. W meczach piłkarskich uczestniczą dwie rywalizujące ze sobą drużyny. Celem gry jest umieszczenie piłki w bramce przeciwnika. Zwycięża drużyna, która w regulaminowym czasie gry (w rozgrywkach seniorów - dwie połowy po 45 minut każda) zdobędzie więcej bramek. Mecze piłkarskie odbywają się na prostokątnym, pokrytym murawą boisku. Rozmiary boiska to 45 m do 90 m szerokości i długości od 90 m do    120 m, lecz boisko nie może być kwadratowe. Od 14 marca 2008 roku każde nowe boisko powinno mieć 105 metrów długości i 68 metrów szerokości. Decyzję tę przyjął Komitet Wykonawczy FIFA na podstawie przepisów opracowanych przez IFAB -instytucję odpowiedzialną za Przepisy Gry w Piłkę Nożną.

Fragmenty wykonywane z miejsca (stałe fragmenty gry). Jeśli piłka po uderzeniu, podaniu lub odbiciu przekroczy całym obwodem linię boczną, sędzia wskazuje rzut. Wznowienie gry następuje przez rzut piłki rękoma, zza i znad głowy bez odrywania nóg od podłoża z miejsca, w którym piłka opuściła pole gry, przez zawodnika drużyny przeciwnej. Gdy piłka opuści boisko przez linię bramkową (ale poza bramką), grę rozpoczyna się rzutem z rogu lub rzutem od bramki, w zależności od tego, który zawodnik ostatni dotknął piłki. Rzut z rogu wykonywany jest przez drużynę atakującą, jeżeli ostatnim zawodnikiem, który dotknął piłki, jest zawodnik broniący; w przeciwnej sytuacji wykonywany jest rzut od bramki. Rzut rożny wykonywany jest z pola rożnego i obowiązują przy jego wykonaniu takie same zasady jak przy wykonywaniu rzutu wolnego bezpośredniego. Po faulu w obrębie pola karnego sędzia dyktuje rzut karny.

Rzut karny  wykonywany jest z punktu karnego, który znajduje się  w odległości 11 m od linii bramkowej oraz w równej odległości od słupków bramkowych. W czasie wykonywania rzutu karnego w polu karnym  do momentu wprowadzenia piłki do gry może znajdować się tylko zawodnik wykonujący rzut karny oraz bramkarz, któremu nie wolno opuszczać linii bramkowej (ani skakać na niej obiema nogami). Rzut karny może być również rozegrany pomiędzy dwoma zawodnikami z drużyny, jednak po podaniu piłka musi potoczyć się do przodu, w kierunku bramki przeciwnika, a zawodnik, do którego podanie jest adresowane, do momentu zagrania piłki musi znajdować się poza polem karnym oraz w odległości 9 m 15  cm od punktu karnego i w odległości większej niż 11 m od linii bramkowej. Dozwolone jest dobijanie strzałów przez wszystkich zawodników. 

Pozycja spalona.Wiele kobiet nie wie, co to pozycja spalona. Mam nadzieję, że ten akapit trochę im to zagadnienie rozjaśni . Zawodnik drużyny atakującej znajduje się na pozycji spalonej, gdy jest na połowie przeciwnika i w momencie podania  do niego piłki jest bliżej linii końcowej przeciwnika niż piłka i przedostatni zawodnik drużyny broniącej. W szczególności wynika z tego, że na spalonym nie jest piłkarz, który jest za linią obrony, ale nie przekroczył linii połowy boiska. Spalony nie obowiązuje również podczas wyrzutu z autu oraz w sytuacji, gdy potencjalnie "spalony" zawodnik w momencie podania kieruje się spokojnym krokiem w stronę własnej połowy (tzn. ewidentnie rezygnuje z podejmowania akcji ofensywnej).  W przypadku spalonego sędzia najczęściej kieruje się wskazaniem bocznych arbitrów  i – w przypadku odnotowania pozycji spalonej – dyktuje rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej. 

Czas gry i wyłanianie zwycięzcy.    Czas gry wynosi 90 minut (dwie połowy, każda po 45 minut). Sędzia może przedłużyć każdą połowę meczu stosownie do przerw w grze. Po upływie doliczonego czasu gry zwycięzcą jest ta drużyna, która zdobyła więcej bramek. W przypadku rozgrywania meczów systemem ligowym, za wygraną zwycięzca zdobywa 3 punkty (w niektórych ligach 2 punkty), przegrany nie zdobywa żadnego. Remis natomiast obu drużynom daje po jednym punkcie. W systemie ligowym drużyny grają ze sobą każdy z każdym po dwa razy, jednak np. w lidze austriackiej i szkockiej drużyny rozgrywają między sobą po 4 pojedynki.  W przypadku, gdy mecze rozgrywane są turniejowym systemem dwumeczów, pierwszy mecz zawsze kończy się po drugiej połowie. Zwycięzcą dwumeczu zostaje ta drużyna, która w dwóch meczach zdobędzie więcej goli. Jeśli okaże się, że obie drużyny zdobyły ich tyle samo, zwycięża drużyna, która strzeliła więcej goli w meczu wyjazdowym. Jeśli powyższe warunki nie wyłonią zwycięzcy, odbywa się dogrywka.

Piłka nożna kobiet. Na świecie dominuje piłka nożna mężczyzn, jednak coraz większą popularnością cieszy się także piłka nożna kobiet. W Polsce, początki kobiecej piłki nożnej w zorganizowanej formie datują się na rok 1974, kiedy to po zakończeniu Mistrzostw Świata RFN 1974 założono w Sosnowcu pierwszą profesjonalną drużynę futbolową. Założycielką sekcji piłkarskiej kobiet Czarnych Sosnowiec była Irena Półtorak. Jesienią 1979 roku swe rozgrywki zainaugurowała I Liga Polska Kobiet (obecnie pod nazwą Ekstraliga kobiet), zaś triumfatorkami pierwszej edycji (tj. sezonu 1979/1980) zostały Czarne Sosnowiec, które pięć lat później wywalczyły również premierowy Puchar kraju. 27 czerwca 1981 swe pierwsze oficjalne spotkanie międzypaństwowe rozegrała żeńska reprezentacja narodowa, ulegając Włoszkom w Katanii (0:3) . 12 lipca 1984roku Polki – przegranym 1:4 (1:3) meczem przeciw Czechosłowacji w Piotrkowie Trybunalskim – zadebiutowały przed własną publicznością, zdobywając jednocześnie swego pierwszego gola.  1 października 2001 roku   – podczas turnieju  w Bernie – ówczesne mistrzynie Polski AZS Wrocław, pokonując 7:0 (4:0)Hapoel Tel Awiw, zadebiutowały w nowo utworzonym Pucharze Europy, zaś trzy lata później udało im się awansować  do II rundy. Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn nie może pochwalić się dobrymi wynikami w Mistrzostwach Świata czy też Europy, natomiast reprezentacja kobiet - owszem. W ubiegłym roku na Mistrzostwach Świata U-17, nasze dziewczyny wygrały  z reprezentacją Szwecji 1:0 i tym sposobem stały się mistrzyniami. W pewnym sensie upokorzyły  reprezentację mężczyzn  a zarazem przyniosły  chlubę Polsce udowadniając,  że w tym sporcie kobiety także mają coś do powiedzenia. 

Na terenie Polski istnieje wiele klubów trenujących młode zawodniczki.  W okolicach Zamościa jest kilka takich klubów, min. DKS Gaudium Zamość, MUKS Kraśnik, Wilki Wilków, Omega Stary Zamość. W każdym z nich kryją się wielkie talenty, które może już  niedługo zabłysną na stadionie narodowym. Każdy, kto ma choć odrobinę talentu i chwilę wolnego czasu, zamiast uciekać w nałogi, powinien założyć korki i wyjść na boisko. Większość dziewczyn narzeka na swoją wagę. Może, zamiast użalać się nad sobą lub głodować, warto zagrać w piłkę ?  Czekam na Was na boisku.     

Kamikadze:3 

Grafika:

http://bi.gazeta.pl/im/5/7822/z7822225IH,Pilka-nozna.jpg

http://www.zpodworkanastadion.home.pl/zdjecia/zasady_gry/zasady_gry.JPG

http://bi.gazeta.pl/im/5/9582/z9582375O.jpg

http://bi.gazeta.pl/im/2/9582/z9582372O.jpg

http://bi.gazeta.pl/im/7/9582/z9582847O.jpg

http://www.rp.pl/storyimage/RP/20160407/SPORT/160409344/AR/0/AR-160409344.jpg&MaxW=980&imageversion=MainTopic1

http://bi.gazeta.pl/im/70/80/d8/z14188656Q,Polki-u-17---Mistrzynie-Europy-w-pilce-noznej-.jpg

Przeczytane, przemyślane, skomentowane

  

        Historia kopania piłki      

 

 

Mecz można wygrać, przegrać lub zremisować.

(Kazimierz Górski)

 

Andrzej Krawczyk w „Polityce”  pisze: proste zasady, dwie drużyny i gra, która jak nic innego w świecie rozpala emocje, jednoczy wokół drużyn ludzi i narody, kreuje tożsamość, buduje więzi lokalne i państwowe. Szkoła zespołowego działania i przeżycie grupowe, które tworzy i cementuje przyjaźń. Fenomen niemający porównania z niczym innym. O czym mowa? Oczywiście,  o piłce  nożnej.  Futbol to angielski wynalazek, który  zawojował  świat.

Od czego się zaczęło? Trzeba wrócić jeszcze do X wieku. Według angielskich legend, wzorem dla gry był dosyć brutalny brytyjsko - celtycki zwyczaj triumfalnego kopania obciętych głów rzymskich wojowników. Później zaczęto organizować zawody, w których chodziło o to, kto dalej kopnie głowę. Podobno w tej konkurencji Anglicy pokonali Duńczyków w Chester. Tę wersję  jednak należy potraktować z przymrużeniem oka. Piłka nożna najprawdopodobniej powstała z tradycji przeprowadzania turniejów po uboju krów. Piłka, czyli pęcherz zwierzęcia, był  napełniany wodą.  Potem zaczynała się rywalizacja między młodymi mężczyznami o to, kto pierwszy doniesie lub dokopie  tę piłkę do wskazanego drzewa na polu. Był to też rodzaj  mistycznego obrzędu  - prośby zwróconej do bóstw o płodność natury.  Tak jak teraz, zawody budziły prawdziwe, często skrajne   emocje i dochodziło często do bójek. W średniowiecznych memoriałach można znaleźć zażalenia, że  młodzi rolnicy, zamiast ćwiczyć przydatne im w życiu sprawności, na przykład strzelanie z łuku, przeznaczali swój czas na tego typu zabawy. Doszło nawet  do tego, że w drugiej połowie XV wieku wydano w Anglii zakaz grania w „fute-ball”. Na przełomie XVIII  i XIX wieku, kiedy zaczął się rozwijać przemysł,  angielscy    chłopi    w większości przenosili się do miast, odchodząc od swych wiejskich zwyczajów i zabaw.                                                                                                                   

Gra w piłkę nożną stała się wówczas domeną młodzieży szkolnej skupionej  w internatach. Była sposobem rozładowania nadmiernej energii chłopców prowadzącej  do agresji.  W XIX wieku dochodziło bowiem w internatach do tzw. powstań, które stłumiło  wojsko, bo sama policja  sobie nie radziła. Starając się  zająć młodzież czymś wyczerpującym, powracano do starych wiejskich zabaw, które wzbogacono o nowe zasady. Grających w piłkę nożną podzielono na dwie rywalizujące ze sobą drużyny. Wymyślono, że walka o piłkę ma się toczyć na ograniczonym terenie, czyli na boisku. Celem gry było doprowadzenie piłki do miejsca oznaczonego przez dwa kamienie lub paliki.  To był początek dzisiejszej bramki. Każda ze szkół miała swoje zasady gry. Chcecie wiedzieć, skąd się wziął drybling? Podobno szkoła w Charterhouse mieszcząca się w zakonie kartuzów miała za mały ogród, by móc na dużą odległość wykopywać piłkę. Wymyślono więc zasadę , że  nie można kopać piłki, tylko ją prowadzić  przy nodze, omijając przeciwników i drzewa. I oto cała historia dryblingu. Z kolei szkoła w Uppingham  piłkę nożną  wprowadziła  do programu zajęć. Dodała też  kilka nowych zasad. Na przykład taką, że w obu drużynach musi grać taka sama ilość zawodników. W pierwszej połowie XIX wieku szkoła w Rugby wprowadziła możliwość przenoszenia piłki w ręku, a także wyrywanie ją siłą. Należało – oczywiście zachować  zasadę fair play. I tak powstało rugby. Po kilkudziesięciu latach powstały dwie różne gry. Andrzej Krawczyk pisze: w światku szkół angielskich krążyło powiedzenie: w rugby grają dżentelmeni udający chuliganów, a w futbol chuligani udający dżentelmenów.

Z czasem, gdy uczniowie z różnych  szkół średnich udali się na studia, powstał prawdziwy problem. Do historii  przeszedł studencki mecz w Cambridge z 1848 roku. Wybuchła awantura, ponieważ każdy grał według własnych zasad. Umówiono się więc, że pół meczu będzie się grać według zasad jednej szkoły,  a pół wedle reguł przeciwników. Zasady gry w piłkę nożną ustalano stopniowo. W 1869 roku wyznaczono wysokość bramki (8 stóp). W tym roku również wprowadzono pojęcie "strzału wolnego". Rok później  zdecydowano, że mecz będzie trwał  90 minut – dwa razy po 45 minut. W 1878 roku zaś,  rozwiązano problem komunikacji między sędzią   a piłkarzami i postanowiono, że będzie ona przebiegała za pomocą gwizdka. Popularność piłki nożnej wśród uczniów nasunęła pomysł, aby grą zainteresować też robotników. W ten sposób chciano rozładować energię ludzką i zapobiec ewentualnym niepokojom społecznym. Od około  1860 roku zaczęto raz w tygodniu skracać do połowy czas trwania pracy. Tym dniem w fabryce w Sheffield  stała się środa.  Stąd wziął się brytyjski zwyczaj środy jako dnia meczowego. Robotnicy polubili piłkę nożną i zaczęły powstawać ludowe kluby piłkarskie. Po raz pierwszy ludowy klub zdobył mistrzostwo kraju w 1891 roku.  A kiedy zaczęła się I wojna światowa, żołnierzy rekrutowano za pośrednictwem klubów piłkarskich. Jaki efekt? W ciągu kilku tygodni  do wojska zapisano ponad 100 tysięcy mężczyzn. Anglicy za pierwsze międzynarodowe spotkanie piłkarskie uznają mecz Anglia – Szkocja z 1872 roku, w którym zwyciężyli  5:2.  W 1904 roku  w Paryżu powstał Międzynarodowy Związek Piłki Nożnej (FIFA).

Można by jeszcze długo przytaczać różne szczegóły dotyczące historii kopania piłki. Zostawiam to jednak fachowcom. Dodam tylko, że w Europie największe zainteresowanie piłką nożną wykazali: Włosi i Hiszpanie. Dopiero później   Niemcy i Duńczycy. A dziś? Mam wrażenie, że samą piłkę przesłaniają rozgrywki finansowe i nachalna reklama. Jak z wielu rzeczy, z piłki zrobiono biznes. Ale może ja się na tym nie znam? 

Iza  

Grafika:

http://blogi.wroclaw.pl/wp-content/uploads/2016/07/19-Mecz-pi%C5%82ki-no%C5%BCnej-w-Angli-1846-r..jpg

http://spartacus-educational.com/Fpublic1.jpg

https://i.wpimg.pl/730x0/m.jejswiat.pl/1880s-early-football-gam-601a1ed.jpg

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/02/Football_field.png