Przeczytane, przemyślane, skomentowane

                      
            Uśmiechnij się!

 

 

Wielka poezja, 
będąc wielką i będąc poezją, 

nie może nie zachwycać nas, 
a więc zachwyca. 

(Witold Gombrowicz)
 

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia oraz odpoczynku, na który w pełni zasłużyliśmy, postanowiłam znaleźć coś wyjątkowego. Przytaczam w całości próbkę uczniowskiego wypracowania na temat: Ja w Gombrowiczu – Gombrowicz we mnie. Może stanie się inspiracją dla tych, którzy przechodzą męki twórcze, a tu właśnie klasówka  za pasem? A może zrozumieją, że czasem trzeba podejść do literatury z poczuciem humoru, a nie na kolanach? Może wreszcie komuś zaświta, że literatura nie musi być udręką i nudą?

Oto wypracowanie, które zgrabnie łączy „Ferdydurke”, obserwację życia szkolnego  i stylizację biblijną. 

„Na początku wyjąłem kartkę papieru i długopis. A głowa moja była pusta i próżna, i ciemności w niej zaległy; a nauczyciel unosił się nad całą klasą. I rzekł nauczyciel: Niech się staną grupy A i B. I część z nas przeistoczyła się w grupę A, a część w grupę B. I ujrzał nauczyciel grupy, że były dobre. I spytał nauczyciel: Czy pamiętacie zasady święte  i odwieczne? I wtedy zajaśniały w mojej głowie owe zasady święte i odwieczne. A jaśniały one tak:

Jam jest nauczyciel twój, który cię wiedzie z próżni i pustki do krainy wiedzy i światła.

Po pierwsze: nie będziesz miał innych nauczycieli przede mną. 
Po drugie: nie będziesz powoływał się na innych nauczycieli, bom ja  najmądrzejszy. 
Po trzecie: Pamiętaj, abyś zadanie domowe odrabiał.

Po czwarte: Czcij nauczyciela swojego.
Po piąte: Nie rozmawiaj.
Po szóste: Nie podważaj mego autorytetu słowami innych ludzi.
Po siódme: Nie oglądaj się za dziewczynami, gdyż przeszkadza to w nauce.
Po ósme: Nie polemizuj ze mną.
Po dziewiąte; Nie pożądaj sprawdzianu bliźniego swego.
Po dziesiąte: Ani żadnej rzeczy, która jego jest…

I stanął nauczyciel przy tablicy, i ustanowił dwa rzędy na niej słowami wypełnione.

I nazwał jeden rząd pytaniami dla grupy A, a drugi rząd pytaniami dla grupy B. I stało się tak. I ujrzał nauczyciel pytania, że dobre były. Potem stworzył nauczyciel czas, abyśmy mogli odpowiedzieć na owe pytania. I rzekł nauczyciel: Oto dałem wam pytania, na które możecie odpowiedzieć, i czasu miarę dużą(…)

A kiedy upłynął hojnie wymierzony nam czas, zebrał nauczyciel wszystkie karty. W mądrości swej wiedział już, które są dobre, a które złe. I cisza zapadła w klasie, kiedy oznaczał je swoim nauczycielskim piętnem. A on układał je podług prawideł swoich niepojętych. Dobre szły na prawo. Tam był śmiech i radość. Złe odrzucał w ciemność i pustkę – tam był płacz i zgrzytanie zębów”.

Miłych świąt życzę! I pomysłów literackich na klasówkach w Nowym Roku! 

Roni

Grafika:

https://www.google.pl/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cd=&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwiy5qqAuZvWAhXjPZoKHcjQBVMQjRwIBw&url=http%3A%2F%2Fberbagicandatawa.blogspot.com%2F&psig=AFQjCNHYDOX-1jd1f8fgetMZQpglKzG0aQ&ust=1505161250613698

Co w trawie piszczy?

 

Bożonarodzeniowe życzenia

 

Maleńka miłość w żłobie śpi

Maleńka Miłość przy Matce Świętej

Dziś cała ziemia i niebo lśni

Dla tej Miłości maleńkiej 
(Eleni)

Moi Drodzy!

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia chciałabym – w imieniu wszystkich redagujących blog – złożyć życzenia naszym czytelnikom. Spróbujmy odnaleźć w tych kilku grudniowych dniach prawdziwą magię świąt. Sprawmy, by noszone w sercu wspomnienia radości, jaką dało nam ubieranie choinki, czy zapachu przygotowywanych potraw, stały się żywe na nowo. Niech wraz z dźwiękiem kolęd, na wszystkie strony świata niosą się serdeczne uśmiechy. Niech czas spędzony z bliskimi stanie się ważniejszy, niż ciasto stojące na stole. Święta to czas niezwykły, ponieważ właśnie wtedy, wraz rodzącym się Chrystusem, możemy na nowo odrodzić nasze serca. Zatroszczmy się, by w tym szczególnym czasie nikt nie był samotny i smutny. Zechciejmy też obdarować się wzajemnie ciepłem i radością z przebywania z najbliższymi, nie tylko prezentami pod choinką. Życzę nam wszystkim, abyśmy wśród komercyjnej fali wyścigów po supermarketach, potrafili odnaleźć prawdziwego ducha świąt,  i abyśmy dostrzegli w tych wyjątkowych dniach coś więcej, niż tylko pływającego w wannie karpia.

Spokojnych, radosnych i magicznych Świąt Bożego Narodzenia! ;)

Majka
 

Grafika: 

https://lh3.googleusercontent.com/-KFyUH1NUH2I/UQ3qO1Wi0pI/AAAAAAAAlKk/L1QSV5OJUesaTe5wBpb5F8zM-C62nUO5gCHM/s640/Stryjenska-Zofia-3.jpg

Literackie fascynacje

 Szwedzki Forrest Gump

To barwna opowieść o tym, że świat niejedno ma oblicze ( …)

(Jarosław Czechowicz)

Książka „Stulatek, który wyskoczył przez okno  i zniknął” została nazwana "szwedzkim Forrestem Gumpem". Obaj bohaterowie – Forrest Gump i Allan Karlsson – mają bowiem wiele podobieństw. Łączy ich  zamiłowanie do podróży, dystans do polityki, bezstresowe podejście do życia, no i talent do wikłania się w problemy. Obaj mają wysoko postawionych znajomych – Forrest – trzech prezydentów Stanów Zjednoczonych, a Allan – Harry`ego Trumana, Winstona Churchila, Józefa Stalina i Mao Zedonga. Niektórzy czytelnicy uważają, że Allan Karlson ma też coś z wojaka Szwejka.

Czy    stuletni   Szwed  chodzący  po  korytarzach  domu  opieki   może  zwrócić  czyjąś uwagę? Zdecydowanie tak!  Owym stulatkiem jest Allan Karlsson, osamotniony, niezwykły starszy pan. W dniu swoich setnych urodzin postanawia przeżyć ostatnią życiową przygodę. Wychodzi przez okno i wyrusza na dworzec z kilkoma groszami w kieszeni. Tam kradnie walizkę  z pieniędzmi należącymi do mafii i wyrusza w podróż, a za nim - groźni przestępcy. Staruszek przemierza Szwecję w swoich przydeptanych kapciach, poznaje różnych ludzi, uczestniczy w wielu przygodach, jest świadkiem morderstw. Jego losy splatają się z wielką polityką, choć tego nie chce, uważa bowiem, że „nie tylko jest niepotrzebna, ale niekiedy także niepotrzebnie zawiła”

Fabuła jest absurdalna i nieprawdopodobna, a sytuacje komiczne. Staruszek wzbudza sympatię czytelnika, a jego przygody śmieszą do łez. Autor miesza konwencje: kryminał i powieść obyczajową, przyprawiając je groteską.

Książkę czytałam z przyjemnością! Moją opinię podziela najwyraźniej wielu czytelników, skoro w Szwecji sprzedano milion egzemplarzy tej powieści. W kilku krajach europejskich stała się bestsellerem,  a liczne wytwórnie filmowe starają się o prawa do jej ekranizacji.

Zapraszam do lektury „Stulatka, który wyskoczył przez okno i zniknął”.

Iza

 

Grafika:

http://image.ceneo.pl/data/products/27879907/i-stulatek-ktory-wyskoczyl-przez-okno-i-zniknal.jpg

Językowe potyczki

 Język czasopism młodzieżowych 

 

Nie mieć żadnej myśli i potrafić to wyrazić-

oto sztuka dziennikarstwa.

(Karl Kraus)

 

W związku z rosnącym zainteresowaniem młodych czytelników pismami młodzieżowymi uważam, że warto przyjrzeć się językowi,  jakim zostały one napisane. Uwagę przykuwają wszechobecne anglicyzmy.  Nie dziwi używanie wyrazów obcych, które nie mają swojego polskiego odpowiednika (np. walkman, bestseller, playback, remake). Nierzadko jednak  wyrazy angielskie są stosowane nawet wtedy, gdy istnieją ich polskie zamienniki. Stąd często zamiast do sklepu idziemy do „marketu”.  Niejednokrotnie  również dziennikarze owych czasopism są przekonani  o dobrej znajomości języka angielskiego wśród młodzieży, pozostawiając bez tłumaczenia fragmenty znanych piosenek, proste teksty, nazwy zespołów lub tytuły utworów.

Kolejnym zabiegiem, który ma na celu nawiązanie kontaktu z czytelnikiem, jest próba użycia „jego języka”. Twórcy omawianych czasopism zwracają się już do coraz starszych odbiorców. Nawet wtedy wykorzystują leksykę uczniowską i studencką, czasem ze slangu młodzieżowych subkultur, jako środek stylizacji  wypowiedzi dziennikarzy lub uwiarygodniający opisywanych bohaterów.  Podjęte przez autorów próby „młodzieżowego mówienia” polegają przede wszystkim na używaniu słownictwa, którym – przynajmniej ich zdaniem – posługują się młodzi ludzie. Możemy więc przeczytać, że ktoś, „szuka guza”  lub „wtyka nos w nie swoje sprawy”. Napotkamy też zwroty typu: „być singlem”, „wisieć na telefonie”, „wyrwać dziewczynę”. Większość z nich jest jednak od dawna znana, rzadko trafiają się „świeże”, które dopiero  utrwalają swoje znaczenie lub trudno o frazeologizmy zmodyfikowane.

W tekstach występują także liczne zdrobnienia (fotka, ciałko, jedzonko, oczka, domek), zgrubienia (fota, kumpela, babsztyl), a także bardzo potocznie brzmiące derywaty wsteczne: świr, glan, ubaw, bajer, spoko. Mimo starań, autorom zazwyczaj nie udaje się naśladowanie bardzo zmiennego, zróżnicowanego i ekspresywnego języka młodzieży. Aby tekst wiernie odwzorowywał  jej styl, nie wystarczy zebranie ogromnej ilości młodzieżowo-potocznej leksyki. Należałoby pozostawić autorom taką swobodę językową, jaką ma młodzież. Dziennikarze wolą jednak pójść po linii najmniejszego oporu i przy każdej możliwej okazji powtarzać wyrazy uznane za młodzieżowe. Są to m.in.: czad (czadowy, czaderski), luz (dać na luz, wrzucić luz, wyluzować), odlot (odlotowo, odlotowy), super.

Obraz języka młodzieży stworzony przez omawiane czasopisma jest daleki od oryginału. Ich twórcy pewnych wyrażeń nadużywają, innych natomiast unikają. Z tego powodu język tych pism jest nienaturalny. Niektóre magazyny młodzieżowe - w celu powszechnej akceptacji prezentowanego przez nie sposobu życia - wprowadzają propagandę. Jej  celem  jest wprowadzenie czytelników w dobry nastrój.  W  pismach młodzieżowych  do opisania pozytywnych cech bohatera używa się więc ogromnej ilości określeń (boski, cool, ekstra, fantastyczny, niesamowity, itp.). Do negatywnych cech przywiązuje się zdecydowanie mniejszą wagę.  Osoby opisywane w czasopismach młodzieżowych są przedstawiane w sposób porównywalny do olimpijskich bogów, którzy niosą młodym ludziom wybawienie od wszelkich problemów i znienawidzonych przymusów. 

Niekiedy omawiane czasopisma ozdabiane są rymowankami, np. „Raron Carter przez telefon tak fajnie gwarzy, że słuchawka w ucho parzy!!!”, „Czy to lato, czy to zima, z Popciem każdy dzień zaczynaj!” Czasem przekształconymi frazeologizmami i wykorzystywanymi do własnych celów: „Bądź śliczna z dziewczyną” (czasopismo „Dziewczyna”), „Dla ładnych butów warto stracić głowę”.

Wszystkie wymienione zabiegi sprawiają, że język prasy młodzieżowej staje się po prostu pstry.

Paweł

Grafika:

https://sokibp.pl/wp-content/uploads/2015/11/88f1a4348075e026cd6c4c5666792fcc8745.jpg