Myśli o wychowaniu

              Jestem w Ruchu…

 

 

 

Oaza jest metodą spotkania.

Spotkania,

które dokonuje się w Duchu Świętym pomiędzy wierzącymi,

poprzez wyznanie wiary i świadectwo.

(Ks. Franciszek Blachnicki)

 

Dziś Kościół katolicki zmaga się z wieloma trudnościami, a dużo osób uważa go za wymierający. To nieprawda! Kościół jest ciągle żywy. Zarówno w Polsce, jak i na całym świecie działają liczne ruchy i stowarzyszenia, które w większości stanowi młodzież. Wśród tych ludzi znajduję się również ja.

Co to jest  Ruch Światło-Życie?   Zwany potocznie „Oazą”, jest jednym z ruchów odnowy w Kościele rzymskokatolickim. Jego początki sięgają roku 1969 w Polsce, kiedy to został założony przez Czcigodnego Sługę Bożego księdza Franciszka Blachnickiego. Ruch ten gromadzi w swoich szeregach różnych ludzi – młodzież i dorosłych,  osoby świeckie  i duchowne. Jego głównym celem jest prowadzenie formacji  ku dojrzałości chrześcijańskiej oraz  ożywienie lokalnych wspólnot kościelnych. 

Trochę historii.  Historia Ruchu Światło-Życie rozpoczął  się w 1954 roku, kiedy to odbyła się pierwsza „oaza”, czyli rekolekcje  dla ministrantów  w Bibieli koło Tarnowskich Gór. Z kolei w 1963 roku  miały miejsce pierwsze rekolekcje dla młodzieży żeńskiej w Szlachtowej koło Nowego Targu. Od tego momentu letnie wyjazdy wspólnotowe  stały  się regularną metodą  formacji w naszym ruchu. W 1964 roku nabyto dom w Krościenku nad Dunajcem, który stał się głównym miejscem ruchu, a od 1969 roku ludzie związani z Ruchem zaczęli uczestniczyć również w spotkaniach formacyjnych w swoich parafiach przez cały rok. Przed rokiem 1976 Ruch Światło-Życie funkcjonował pod różnymi nazwami:  „Ruch Oazowy”, „Ruch Żywego Kościoła” czy „Ruch Niepokalanej”. Po opuszczeniu Polski przez ks. Blachnickiego w 1981 roku, drugim krajowym moderatorem Ruchu  został ks. Wojciech Danielski. W 1982 roku w Niemczech (w Carlsbergu) ksiądz  Blachnicki powołał do życia  Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji  Światło-Życie.

Początek formularza

Na czym polega?  Ruch Światło-Życie  polega na realizacji programu formacyjnego (wychowania, nauczania oraz przygotowania)  przez każdego uczestnika w celu przyjęcie Jezusa Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela. Etapy  formacyjne Ruchu: ewangelizacja, katechumenat i diakonia. Struktura Ruchu odzwierciedla strukturę Kościoła, tworząc lokalne lub parafialne wspólnoty z przewodnikami duchowymi, czyli moderatorami, oraz animatorami świeckimi. Formacja trwa przez cały rok, a jej kulminacją są dwutygodniowe rekolekcje, będące rocznym podsumowaniem i drogą do pełnego spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym. Ruch Światło-Życie obejmuje różne gałęzie, takie jak Domowy Kościół (dla małżeństw), wspólnoty młodzieżowe (często nazywane oazami) oraz Dzieci Boże (dla dzieci ze szkół podstawowych).     

Najważniejsze znaki i symbole.  Podstawowym charyzmatem Ruchu Światło-Życie, wynikającym z łaski Ducha Świętego dla umocnienia Kościoła, jest symbol i słowa ΦΩΣ ΖΩΗ (czyt. fos-zoe) – greckie określenia „światło” i „życie”. Te słowa krzyżują się na literze „omega”, która symbolizuje tu obecność Ducha Świętego jako tego, który jest wszystkim, oraz są ułożone w kształt krzyża. Powszechnie znany jest pod nazwą „foska”.    

Główną patronką Ruchu Światło-Życie jest Niepokalana Matka Kościoła, której cały Ruch został oddany 11 czerwca 1973 roku przez Kardynała Karola Wojtyłę.

W centrum duchowości Ruchu w Krościenku nad Dunajcem znajduje się biblijny wizerunek Chrystusa Sługi, który określa ideał formacyjny Ruchu. Ten obraz wskazuje na powołanie członków Ruchu do uczestnictwa w namaszczeniu Duchem Świętym, aby prowadzić dzieło ewangelizacji, wyzwolenia i budowania wspólnoty Kościoła.

Ruch Światło-Życie ściśle wiąże się również z Krucjatą Wyzwolenia Człowieka, która obejmuje powstrzymywanie się od spożywania alkoholu, abstynencję, oraz działania na rzecz przeciwdziałania wszelkim formom zniewolenia człowieka. W ramach tej krucjaty członkowie Ruchu modlą się również za osoby dotknięte nałogami.

Ruch Światło-Życie poza granicami Polski. Ruch  działa w wielu krajach: Bułgarii, Brazylii, Słowacji, Litwie, Czechach, Niemczech, Austrii, Białorusi, Ukrainie i Łotwie. Od 2006 roku ,,oazy’’ rozpoczęły się także w Irlandii i Wielkiej Brytanii, a następnie zostały wprowadzone także w Stanach Zjednoczonych, Chinach i Kanadzie. Obecnie Ruch Światło – Życie działa w ponad 30 krajach, co czyni go międzynarodowym fenomenem. Szacuje się, że przez ponad 40 lat istnienia ruchu oazowego w Polsce mogło przejść około 1,5 miliona osób.

Dlaczego jestem w Ruchu Światło-Życie? Trwanie w tej wspólnocie daje mi przede wszystkim poczucie własnej wartości oraz pozwala widzieć Chrystusa w drugim człowieku. Dzięki niej dostajemy wsparcie, zrozumienie i wzajemną pomoc zarówno  w życiu codziennym, jak i duchowym. Jest to namacalne doświadczenie obecności Chrystusa w naszym życiu, które przepełnione jest zarówno życzliwością, jak i miłością drugiego człowieka. Pomoc innym jest dla mnie wielkim zaszczytem.

A Ty?  Czy jesteś w jakiejś wspólnocie?

Kacper

 

Grafika:

https://www.oaza.pl/wp-content/uploads/winieta_OAZA.png

https://d-pt.ppstatic.pl/k/r/1/9e/33/641342571abfc_p.jpg?1679024064

https://archwwa.pl/wp-content/uploads/2020/03/unnamed.png

https://www.wydawnictwo-oaza.pl/grafika/towary_lista/795/fskora.jpg

https://blogoazadrohiczynska.files.wordpress.com/2014/07/niepokalana.jpg

https://www.oaza.pl/wp-content/uploads/szyndrowskipiotr.jpg

https://www.poznan.oaza.pl/wp-content/uploads/kwc.jpg

Kącik motywacji

 

     Kryminologia i psychologia

 

Kryminologia pomaga mi zrozumieć

mechanizmy zbrodni i motywacje sprawców.

(Katarzyna Bonda)

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego  ktoś popełnił dane przestępstwo? Czym się kierował przestępca, wybierając  ofiarę? Co dzieje się w głowie przestępcy i ofiary?  Mnie te zagadnienia interesowały od zawsze.  Pewnie dlatego,  że  ciekawi mnie psychologia człowieka.

Trochę teorii. Kryminologia, mylona często z kryminalistyką, to dziedzina, która zajmuje się od strony psychologicznej  osobami dokonującymi przestępstw. Kryminolog bada więc,  dlaczego  dana  osoba dokonała przestępstwa oraz  kto i dlaczego był jej ofiarą. Jednak nie ma dokładnej definicji kryminologii.  Edwin Sutherland, amerykański socjolog i kryminolog, określał ją  jako badanie procesów tworzenia prawa, łamania prawa i reagowania na łamanie prawa. Wyróżnia się kilka działów kryminologii. Etiologia zajmuje się badaniem kryminogennych czynników przestępczości (np. nielegalny handel narkotykami i ludźmi) oraz innych patologicznych zachowań w społeczeństwie (np. pasożytnicze życie - kosztem innych, włamania bądź kradzieże). Symptomatologia zajmuje się zewnętrznymi przejawami (symptomami) przestępczości. Bada sposób działania sprawcy: dlaczego popełnił przestępstwo oraz na jakiej podstawie wybrał ofiarę. Wiktymologia z kolei, zajmuje się ofiarami przestępstw. Bada czynniki, które spowodowały, że stały się ofiarami oraz ewentualnie, jaką rolę odegrały w przestępstwie.

Skąd wzięła się moja fascynacja  kryminologią? Od kilku lat interesuję się psychologią człowieka oraz  socjologią. Parokrotnie  byłam w sytuacji, w której pomagałam komuś, kto nie radził sobie psychicznie. Nieraz zdołałam uratować kogoś przed popełnieniem samobójstwa. Zawsze mnie ciekawiło, dlaczego ktoś ma taki, a nie inny charakter, co na niego wpływa i czy łatwo jest zmienić charakter danej osoby. Analogicznie więc zaczęłam stopniowo interesować się tokiem myślenia przestępców. Próbowałam dociec,  dlaczego dopuszczają się popełnienia danej zbrodni. Analizowałam też  argumenty, które  mają przybliżyć ich tok myślenia. Przybliżyć, ale na pewno nie usprawiedliwić.

Śledziłam również różne historie przestępstw. Bardzo zaintrygowała mnie sprawa zabójstwa Junko Furuty (zdjęcie: wyżej). Jako 17 - latka została porwana przez czterech nastolatków w listopadzie 1988 roku. Najstarszy miał wówczas 18 lat. Była przetrzymywana w domu jednego z nich. Porywacze nakazali jej, by zadzwoniła do domu i powiedziała, że uciekła i jest u koleżanki.  Została zgwałcona około czterystu razy, była  katowana  i podpalana przez ponad 44 dni. W styczniu 1989  roku, została oblana benzyną, a następnie podpalona. Jej ciało oprawcy zabetonowali.  Sąd zadecydował, aby ukryć tożsamość zbrodniarzy, gdyż w trakcie popełniania czynu byli niepełnoletni. Jednakże dziennikarze z magazynu Shūkan Bunshun odkryli ich tożsamość: Hiroshi Miyano (przywódca całego przedsięwzięcia);  Jō Ogura; Shinji Minato; Yasushi Watanabe; Tetsuo Nakamura; Kōichi Ihara.W lipcu 1993  sąd pierwszej instancji skazał przywódcę na 17 lat więzienia, ale w wyniku apelacji podwyższono karę do 20 lat.  Miyano miał 18 lat w chwili popełnienia zbrodni (w Japonii pełnoletność uzyskuje się w wieku 20 lat). Jego matka sprzedała dom, w którym skatowano dziewczynę, a pieniądze (50 milionów yenów, ok. 425 tysięcy dolarów amerykańskich) przekazała rodzicom Furuty. Minato został skazany na 9 lat pozbawienia wolności, ponieważ, gdy popełniał zbrodnię, miał 16 lat. Ogura został skazany na 8 lat i zwolniony w 1999 roku. Według mnie,  wyroki były za małe.

Jak myślicie, czy jest jakiekolwiek wytłumaczenie czynu, którego dopuścili się nastolatkowie z Japonii?  Czy w ogóle może być jakieś wytłumaczenie zbrodniczego czynu? Mam nadzieję, że znajdę odpowiedzi na nurtujące mnie pytania, studiując kryminologię.

Poniżej zamieszczam linki do artykułów zamieszczonych na naszym blogu. Są poświęcone kryminologii,  zachęcam do przeczytania oraz skomentowania!

„Nie ma zbrodni bez kary”(2 lutego 2019)

http://1lozamoscblog.blogspot.com/2019_02_02_archive.html'

 „Może kryminologia?”(15 kwietnia 2015)

'http://1lozamoscblog.blogspot.com/2015/04/mysli-o-wychowaniu.html'

KD

 

Grafika:

https://th.bing.com/th/id/OIP.6OxgC8yTHzznHMb3F9IF4wHaE7?rs=1&pid=ImgDetMain

https://i.pinimg.com/236x/c3/31/b3/c331b3fd2d0f997543f2d167e42cfb55.jpg

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ8xg7wVxjtHiUg1t03F7ehsgHTx23XDVlEpIslUJvqLowB2a1o0M5uiwkrhGkKhzMuurQ&usqp=CAU