Co w trawie piszczy?

          

     Sposób na integrację      

 

Słodko jest poszaleć

w odpowiednim miejscu.

(Horacy)

Przed laty poeta powiedział: „Kobieto! puchu mar­ny! Ale czy to prawda? Czy wszystkie kobiety są słabe? Otóż nie! Dziewczyny z I f są tego najlepszym przykładem!

  

3 października 2013 roku, my - dziewczyny z biol - chemu - w ramach wyjazdu integracyjnego udałyśmy  się na paintball (dla niewtajemniczonych: symulacja walki z użyciem pocisków barwiących) do lasu, niedaleko pięknej miejscowości Potok Senderki.  Godzina zbiórki: wpół do ósmej. I jak to bywa z kobietami, część przybyła dużo przed czasem, a reszta - dużo po czasie. Z powodów, których łatwo można się domyślić. Ranek był niezwykle chłodny , a do tego kierowca się spóźnił i o wszelkie przyszłe choroby został obwiniony –oczywiście – organizator, który naprawdę bardzo się starał. Z półgodzinnym opóźnieniem ruszyliśmy nareszcie naprzeciw przygodzie. Nasza zgrana klasa już w trakcie krótkiej podróży znalazła sposób na  integrację. Część dziewcząt  bawiła się w ''zgadnij, jaki to smak'' - coś w stylu fasolek wszystkich smaków Bertiego Botta (Harry Potter), tylko że z gumami do żucia. Inne grały w „prawda czy wyzwanie”.

  

Gdy dotarłyśmy na miejsce,niektóre dziewczyny zdziwiły się, że zostały wywiezione w środek lasu, tak jakby przewodnicząca im wcześniej  o tym nie mówiła. Na polance czekało na nas  ognisko, przy którym podzieliliśmy się na grupy.  Profesor od wuefu z dwunastoma dziewczętami poszedł głębiej w las na pole bitwy.  Powiadają, że kobieta mściwą jest. Chyba tak, bo postanowiłyśmy się odegrać za wyczerpujący aerobik z poprzedniego dnia . No i postarałyśmy się! Profesor odpadł pierwszy i do tego kolorowy! Bawiliśmy się, dopóki nie zabrakło kulek i dopóki miałyśmy siły. Potem zgrzane i zmęczone, ale szczęśliwe, dołączyłyśmy  do biesiadujących przy ognisku.

  

Delikatniejsza część naszej klasy pod opieką Pani wychowawczyni oraz Pani od wychowania fizycznego udała się na spacer, aby  obejrzeć sztolnie w Potoku Senderkach. Sztolnie w tej miejscowości to podziemne kopalnie, które w drugiej połowie XIX były źródłem kamienia wykorzystywanego do produkcji kamieni młyńskich. W czasie wędrówki dziewczyny bawiły się bardzo dobrze, o czym świadczą poniższe zdjęcia.

   

W trakcie ogniska próbowałyśmy ćwiczyć nasz hymn klasowy. Kilka osób poszło do lasu, reszta natomiast rozegrała razem z nauczycielkami turniej siatkowy. W czasie ich gry przy ognisku pojawiła się kupka ślicznych podgrzybków, a nawet kilka koźlarzy. Dwie dowcipne koleżanki nazbierały muchomorów. Pod koniec wycieczki kilka z nas eksperymentowało z freesby, co wyglądało komicznie. A potem? Powrót do Zamościa, ale z nadzieją, że to nie była ostatnia wycieczka. Czekamy więc na kolejne udane wyjazdy.

 

Narcyza i Biologiczka

Grafika:  własna

Kącik młodego historyka

         
  Inne  oblicze Hitlera

 

Obie królowe sztuki - architektura i muzyka

nie mają żydostwu niczego do zawdzięczenia.

(Adolf Hitler)

 

Każdy z nas zna Hitlera jako potężnego dyktatora, który zmienił oblicza historii  i spowodował śmierć milionów niewinnych ludzi. Prawdopodobnie jednak niewielu  z Was wie, jak wyglądało życie wodza III Rzeszy w jego młodzieńczych latach. Postaram więc choć pokrótce przybliżyć Wam ten temat.

Hitler w młodości nie odnosił żadnych sukcesów edukacyjnych, nie przystąpił też do matury. Interesował się natomiast malarstwem. W 1907 i 1908 roku bezskutecznie próbował dostać się na studia malarskie w Wiedniu.  W 1909 roku żył już na skraju nędzy, został wyrzucony z mieszkania z powodu braku pieniędzy na opłacenie czynszu. Trafił nawet do ośrodka dla bezdomnych. Próbował bezskutecznie szukać pracy. Był tak słaby fizycznie i niezdarny, że nie chciano go zatrudnić nawet do odśnieżania. Pewnego razu opowiadając o sobie jednemu z bezdomnych skłamał, że studiował na Akademii Sztuk Pięknych. Bezdomny zaproponował mu malowanie kartek pocztowych i sprzedawanie ich w tawernach. Hitler był jednak bardzo nieśmiały, bał się wejść do tawerny, ponieważ obawiał się zatrzymania przez policję   z powodu braku pozwolenia na handel. Znalazł więc wspólnika, z którym dzielił się połową zysków ze sprzedaży swoich „dzieł”. Tworzenie własnych obrazów zajmowało zbyt dużo czasu, więc młody artysta najczęściej kopiował rysunki z różnych albumów. Jego prace przedstawiały zazwyczaj wiedeńskie zabytki. Jak poinformowała córka jednego z kupców zajmujących się sprzedażą dzieł młodego Hitlera, jego obrazy były najtańszymi przedmiotami, jakie były sprzedawane. Interesowali się nimi wyłącznie ludzie poszukujący tanich pamiątek. Warto wspomnieć, że po dojściu führera do władzy jego prace stały się tak drogie, że nawet on sam poczuł się nieswojo. Pod koniec wojny ceny jego rysunków sięgały już nawet 10 tysięcy marek za sztukę. Wówczas Hitler powiedział swojemu przyjacielowi i fotografowi, że jego akwarele nie powinny kosztować więcej niż 150 czy 200 marek. Nie rysował ich bowiem po to, aby zostać artystą, a jedynie po to, żeby mieć za co przeżyć. W roku 1938 zakazał on publikacji swoich rysunków i postanowił wykupić wszystkie swoje prace. Okazało się to jednak dość trudne. W związku z dużym zainteresowaniem, jego obrazy zaczęto podrabiać. Podróbki były jeszcze gorszej jakości niż oryginalne prace. Na zdjęciu otwierającym post - jeden  z obrazów Hitlera.

             

Jeden z przyjaciół młodego Hitlera – August Kubizek – opisał młodzieńcze lata dyktatora III Rzeszy. Twierdził, że führer od początku traktował Żydów jak największego wroga. Jednak nikt inny, kto znał młodego Hitlera, nie wspomniał nigdy o jego antysemickich poglądach w czasach młodości. Gdy Reinhold Hanisch – bezdomny zajmujący się sprzedażą jego obrazów, dowiedział się o jego późniejszym ogromnym uprzedzeniu do Żydów, był bardzo zdumiony. Wspólnik Hitlera od zawsze nienawidził Żydów, a podczas znajomości z nim, znienawidził ich jeszcze bardziej. Przyszły dyktator zerwał z nim bowiem współpracę i zaczął sprzedawać swoje prace za pośrednictwem żydowskich kupców. Jak sam twierdził,  tylko z Żydami można robić interesy, bo „tylko oni są gotowi podejmować ryzyko”. Inny świadek ówczesnego życia przyszłego wodza nazistowskich Niemiec również twierdzi, że nie był on wtedy antysemitą. Według niego Hitler stwierdził kiedyś, że Żydzi „są inteligentnymi ludźmi, którzy zawsze trzymają się razem – w przeciwieństwie do Niemców”.

        

Dyktator III Rzeszy zainteresował się antysemityzmem dopiero później. Sam wyznaczył ten moment na 1924 rok - wtedy spotkał na ulicy ortodoksyjnego Żyda i zadał sobie pytanie, czy tacy ludzie mogą w ogóle nazywać siebie Niemcami? Później kupił swoją pierwszą antyżydowską broszurę…

Paweł

Grafika:

http://xo.wykop.pl/cdn/c3397993/link_Oh4IEbUySdsCqYDgykTWoHz6p9XmVLAY,w300h223.jpg