Moje hobby, mój świat

     
  Moja harcerska przygoda

 

Jestem harcerzem i mocno wierzę

We wszystkie szczytne ideały,

One są dla mnie niczym wyzwanie,

Któremu co dzień stawiam czoła…

(Ideały)

Mamy teraz trudny czas - w świecie, w kraju i w szkole, dlatego w imieniu twórców blogu  proponuję optymistyczny post o tym, jak można ciekawie spędzić wolny czas. Oczywiście wtedy, gdy skończy się przymusowe siedzenie w domu. Na razie czytajcie i inspirujcie się! Pozdrawiamy  wszystkich harcerzy,  którzy w trudnym okresie epidemii stają na wysokości zadania i  pomagają  potrzebującym.

Blogerka

Niejeden zastanawia się, czym właściwie jest harcerstwo i co daje jego członkom. Sami harcerze  również są postrzegani bardzo różnie. Jedni twierdzą, że jest to świetna organizacja.  Inni znowu, że to grupa dzieciaków biegająca z plecakami i sprzedająca ciasteczka.  Jeszcze inni, że harcerze tylko śpią w lesie i mają swój świat. W każdym z tych stwierdzeń jest jakieś ziarenko prawdy – ziarenko, o którym chcę Wam trochę opowiedzieć. 

Moja harcerska droga. Moi znajomi często pytają mnie, dlaczego wstąpiłam do harcerstwa. Prawda jest taka, że sama nie widziałam w nim nic interesującego. A  zapisałam  się tam, ponieważ chciałam zdenerwować pewną dziewczynę. Obecnie jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami! Już na wstępie mojej historii widać, że harcerstwo zmienia ludzi na lepsze.  Do Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej wstąpiłam,  mając 11 lat. Byłam wtedy małą, wredną  i cichą dziewczynką. Nie wiedziałam nic o tej organizacji. Jednak z czasem zaczęłam się uczyć, bardziej otwierać na ludzi i angażować w zbiórki. Poznałam także Prawo Harcerskie, którego do dziś przestrzegam. Z czasem pojechałam na swój pierwszy obóz. Gdy byłam na miejscu, zaczęłam się rozglądać po lesie i szukałam jakiegoś domku. Jednak dookoła były tylko dziesięcioosobowe namioty i belki drewna.  Byłam zaskoczona, przerażona, a jednocześnie podekscytowana, gdy moja zastępowa powiedziała, że teraz mamy zbudować nasz obóz! Po 3 dniach ciężkiej pracy udało się! Później były następne obozy oraz chęć bycia coraz lepszym człowiekiem.

W 2015 roku na zimowisku w Hucie Krzeszowskiej złożyłam przyrzeczenie harcerskie, które brzmiało: Mam szczerą wolę całym swoim życiem pełnić służbę Bogu i Polsce, nieść chętną pomoc bliźnim i być posłuszną Prawu Harcerskiemu. Dostałam krzyż harcerski, który jest najważniejszym odznaczeniem na mundurze. Już wtedy wiedziałam, że jako czternastoletnia dziewczynka podjęłam się bardzo ważnego wyzwania, jakim wierność przyrzeczeniu. 

W tym samym roku dostałam swój zastęp. Mimo że nie znałam  dobrze dziewczyn, jednak  powoli udało mi się zdobyć ich zaufanie oraz nauczyć je wiele ciekawych rzeczy, dzieląc się swoim doświadczeniem. W 2017 roku zostałam przyboczną, czyli prawą ręką drużynowej. To  okazało się o wiele trudniejsze niż kierowanie zastępem. Teraz pomagałam w prowadzeniu zbiórek drużyny oraz w organizacji wyjazdów – zimowisk i obozów. Na zimowisku poświęconemu  służbie, musiałam się wykazać nie tylko  zaangażowaniem oraz odpowiedzialnością, ale też kreatywnością, aby zajęcia miały ciekawą formę. Pamiętam też obóz, na którym to ja byłam autorytetem dla moich harcerek, a więc korzystając z własnego doświadczenia,  uczyłam je, jak wyjść z uśmiechem z każdej trudnej sytuacji. Pewnej nocy przygotowaliśmy - kadra oraz starsze harcerki -  „pierwszakom” obozowym tak zwany chrzest biszkoptów.  A to oznaczało: alarm, a następnie z zamkniętymi oczami pokonanie kilku przeszkód (między innymi bieganie boso po szyszkach oraz zjedzenie masła orzechowego z keczupem i żelkami). Po wykonaniu zadań najmłodsze harcerki zostały oficjalnie przyjęte do drużyny.  A potem przyszedł następny etap mojego awansu w  Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Na początek jednak  musiałam  się zmierzyć się dwutygodniowym kursem metodyki harcerek. Po co? Po to, aby przejąć w przyszłości drużynę i pełnić jedną z najbardziej odpowiedzialnych funkcji, jaką jest bycie drużynową. Przez dwa tygodnie mieszkania w lesie uczyłam się  pisania:  planu pracy  jednostki, konspektów oraz KP.  Ponadto: prowadzenia  jednostki, stania na wartach w nocy, zawiązywania nowych przyjaźni i innych umiejętności.  Miałam nadzieję, że przejmę drużynę z Hrubieszowa, w której sama się wychowywałam. Tak się jednak nie stało. Była potrzeba, aby przejąć drużynę z Zamościa. Podjęcie decyzji było dla mnie bardzo trudne. Niełatwe było również  na początku prowadzenie jednostki z całkiem innego środowiska. Potraktowałam jednak to zadanie jako służbę i w krótkim czasie widziałam już efekty oraz byłam przekonana, że  będzie coraz  lepiej.

Stopnie i sprawności  harcerskie. Powszechnie wiadomo, że  harcerze zdobywają stopnie i sprawności. Ja również to robiłam, przechodząc kolejne etapy: ochotniczka, tropicielka, samarytanka, wędrowniczka. Chłopcy w harcerstwie zdobywają inne stopnie:  młodzik, wywiadowca, ćwik, harcerz orli. Najwyższym stopniem jest Harcerz/Harcerka Rzeczypospolitej. Opowiem o zdobywaniu przeze mnie jednego ze stopni oraz  jednej z najtrudniejszych sprawności. Najpierw stopień -  wędrowniczka!  Jakie zadania były przede mną? Po pierwsze, musiałam nazbierać pieniędzy na wyjazd do Włoch. Następnie miałam zrobić sobie zdjęcie w mundurze na włoskiej plaży, pójść na dwie msze odprawiane po włosku oraz pełnić we Włoszech służbę harcerską. Udało się – pojechałam, wykonałam zadania oraz spełniłam swoje marzenie o ciekawej podróży. Co dają stopnie? Przede wszystkim rozwój osobisty. A teraz o sprawności!O „Trzech Piórach” –

mojej ulubionej oraz najtrudniejszej, a także mistrzowskiej. Mogą  ją zdobywać samarytanka i ćwik, jeśli ukończyli 16 lat. Z jakimi trudnościami się ona wiąże? Po pierwsze, przez dobę trzeba głodować (nawet jeśli wszyscy wokół jedzą lub trzeba gotować). Drugą dobę należy milczeć, mimo że obok  są ludzie. A przez trzecią dobę  trzeba się poddać próbie samotności. Ma się wówczas przy sobie ubranie, 3 zapałki i nóż. Można wprawdzie już jeść, ale tylko to, co się  znajdzie w lesie. W trakcie próby należy znaleźć 3 pióra, gdyż to jest warunek zdobycia sprawności. Przez trzy doby nachodzą człowieka wątpliwości, niepokoje, ale potem lepiej smakuje zwycięstwo. Wiem , że takie wyzwania kształtują charakter.

Warto być harcerzem. Dlaczego? Dlatego, że w harcerstwie znalazłam przyjaciół, którzy mnie otaczają.  Tam  nauczyłam się odpowiedzialności, asertywności, odwagi, samodzielności. Nauczyłam się współpracy z innymi ludźmi, a wśród nich zrozumiałam, czym jest jedność i braterstwo. Słowem, harcerstwo ukształtowało mój charakter. Tam również spełniłam swoje marzenia o podróżach, przygodach, o poznawaniu Polski i świata. Rozwijałam wiele pasji: śpiew, gra na gitarze, teatr, a także  działanie w  Harcerskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym. Wreszcie, lata działania w harcerstwie pomogły mi w wyborze profilu klasy w naszym liceum. Czy miałam chwile zwątpienia? Oczywiście, jak to w życiu! Zawsze wtedy jednak myślałam o słowach jednej z drużynowych: Nie sztuką jest odejść wtedy, kiedy jest źle, a sztuką jest zostać i to wszystko przetrwać.

Wędrowniczka  Izabela Zając

Czuwaj!

Grafika:

Zdjęcia: Izabela Zając, Klaudia Salamon, Krystian Strupieniuk

Przeczytane, przemyślane, skomentowane

         

               Czym jest pamięć?

 

Pamięć jest straszliwa.

Człowiek może o czymś zapomnieć - ona nie.

Po prostu odkłada rzeczy do odpowiednich przegródek.

Przechowuje dla ciebie różne sprawy albo je przed tobą skrywa

i kiedy chce, to ci przypomina.

Wydaje ci się, że jesteś panem swojej pamięci,

ale to odwrotnie - pamięć jest twoim panem.

(John Irving)

Czym właściwie jest pamięć? Wyobraź sobie, że nie potrafisz z niej skorzystać. Nie wiesz kim jesteś, gdzie się znajdujesz i co otacza cię dookoła. Tracisz wtedy  swoją tożsamość. Pamięć ludzka jest jedną z funkcji ludzkiego umysłu. To zdolność do rejestrowania i ponownego przywoływania wrażeń zmysłowych, informacji, skojarzeń. Pamięć działa na zasadzie rejestracji informacji poprzez zmianę struktury fizycznej, następnie informacje bądź wrażenia są przechowywane w naszym umyśle. Ostatnim etapem działania pamięci jest odtwarzanie. Przybliżę  kilka podstawowych rodzajów pamięci.

Pamięć sensoryczna, inaczej ultrakrótka lub pamięć zmysłów. Charakteryzuje się zaskakująco krótkim czasem trwania (jest to ok. 0.5 sekundy). Przechowuje informacje bez zniekształceń i przetwarzania. Pamięć ultrakrótka magazynuje około 99% nadchodzących informacji. Przechowuje informacje bez zniekształceń i przetwarzania. Pamięć sensoryczna to pamięć doznań wzrokowych i słuchowych. Oto przykład z życia codziennego. Oglądasz program telewizyjny, sceny ciągłe o płynnym ruchu. W rzeczywistości widzisz serię nieruchomych obrazów, oddzielonych krótkimi momentami ciemności. Układ wzrokowy mózgu musi przechowywać informacje naniesione przez pojedynczą klatkę filmu tak długo, aż pojawi się następna. Dzięki temu widzisz obraz w sposób ciągły.

Pamięć krótkotrwała bądź pamięć świeża, operacyjna magazynuje niewielkie ilości informacji przez krótki okres (kilka do kilkunastu sekund). Służy do czasowego zapamiętywania zarówno informacji pobranych z pamięci długotrwałej, jak i z rezultatów procesów przetwarzania danych w mózgu, na przykład  wyników obliczeń. Weźmy przykład wykonania mnożenia w pamięci przez ucznia. Najpierw musi on zapamiętać liczby, następnie pomnożyć je i uzyskać wynik. Działanie wymaga krótkotrwałego zapamiętania liczb i precyzyjnego wydobycia ich z pamięci w odpowiednim momencie. Po wykonaniu działania, niepotrzebna jest już informacja  o tym, jak obliczenie zostało wykonane. Zapomina więc  o tym.

Pamięć długotrwała to umysłowa baza, która  umożliwia między innymi logiczne myślenie oraz  tworzenie planów. W latach siedemdziesiątych kanadyjski psycholog Endel Tulvig dokonał rozróżnienia między dwoma typami pamięci długotrwałej: pamięcią epizodyczną i  semantyczną. Pierwsza z nich dotyczy wydarzeń takich jak wizyta u lekarza w zeszłym tygodniu. Druga natomiast, odnosi się do wiedzy o świecie, na przykład nazw geograficznych.

Sposoby na dobrą pamięć. Dobrej pamięci nie służy monotonia. Na co dzień można rozwiązywać krzyżówki, zapamiętywać numery telefonów. Takie drobne ćwiczenia pozytywnie wpłyną na kondycję pamięci. Ważne jest, aby pamiętać o właściwym dotlenieniu, spacery na świeżym powietrzu są więc  jak najbardziej wskazane. Dzięki temu  zwiększa się przepływ krwi do mózgu i komórki są lepiej dotlenione. Na pamięć jest też dobry zdrowy sen. Pozwala segregować nowe informacje zdobyte w ciągu dnia oraz wzmacnia słabe wspomnienia. Dlatego, gdy intensywnie się uczysz, „nie zarywaj” nocy, bo przyniesie to więcej szkody niż pożytku. Skutkiem będzie przemęczenie  i rozkojarzenie. Należy  także pamiętać o właściwym odżywaniu. Dieta powinna obfitować w witaminy z grupy B, C, E,  a także w magnez, żelazo, cynk, potas i fosfor. Jedz zatem produkty pełnoziarniste, orzechy, kasze, świeże warzywa i owoce. Wybieraj wodę mineralną, zieloną herbatę i świeżo wyciśnięte soki.

Choroby pamięci. Naszą pamięć również dotykają choroby. Najpopularniejszą z nich jest choroba Alzheimera, która dotyka osoby najczęściej po 65 roku życia. Pogarsza ona działanie pamięci, wpływa negatywnie na rozumowanie i zachowanie. Chorzy stopniowo tracą pamięć, nie potrafią zapamiętać najprostszej informacji, imion swoich bliskich, drogi do domu. Przyczyny choroby nie są dokładnie znane. Schorzenie polega na stopniowym zanikaniu tkanki nerwowej. Obserwuje się także kurczenie się kory mózgowej, dzięki której potrafimy myśleć, przechowywać wspomnienia i dokonywać planów na przyszłość. Inną chorobą atakującą pamięć może być choroba Huntingtona. Powoduje ona obumieranie komórek w niektórych częściach mózgu, na przykład  w  jądrze ognistym i skorupie, defekt ten powoduje niekontrolowane ruchy ciała i emocji oraz  zaburzenia myślenia.

O pamięci należy pamiętać i dbać o nią. Zachęcam do zastanowienia się nad sposobami polepszenia  tej funkcji życiowej.

Ania

Grafika:

https://cdn3.vectorstock.com/i/1000x1000/04/77/mindful-thinking-head-vector-20020477.jpg

https://docplayer.pl/docs-images/42/4330781/images/page_18.jpg

https://cdn.natemat.pl/1e51356e7bf345e3486ffbedb5536d50,1000,1000,1,0.png