Co w trawie piszczy?

                                                        

Księgarz, kompozytor, legionista

 
                                    
            

 

We wrześniu 1939 
          napadnięci przez armie niemiecką i bolszewicką,             
my Polacy, 
ofiarą krwi broniliśmy 

wolności ludów, honoru i religii. 

( Józef Gosławski)

Legionista, notariusz, kompozytor, księgarz, wydawca, muzyk, konspiracyjny komendant Związku Walki Zbrojnej. Mimo że Zygmunt Pomarański zginął w wieku zaledwie 43 lat, jego życie było pełne dokonań i sukcesów.

Zygmunt Pomarański urodził się w 1898 roku w Warszawie. Gdy uczęszczał do szóstej klasy, wybuchła I wojna światowa. Wraz  z bratem Stefanem i rówieśnikami ze szkoły, po odbyciu kursu strzeleckiego, trafili do I Kompanii Kadrowej Legionów Polskich. Podczas pierwszych działań wojennych Legionów młody Zygmunt został ranny. Nie poddał się jednak i po powrocie do zdrowia  walczył dalej. Za zasługi w walce otrzymał  stopień  sierżanta. W 1915 roku związał się z Polską Organizacją Wojskową, a w 1916 roku  został komendantem – najpierw w obwodzie radomskim, iłżeckim, koneckim, aż wreszcie w zamojskim. W 1920 roku brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Rok później przeszedł do rezerwy  jako porucznik.

W 1917 roku razem z bratem Stefanem założyli w Zamościu Księgarnię Polską. Przez kilkanaście lat bracia Pomarańscy wydawali książki (w szczególności o tematyce historycznej), podręczniki szkolne i broszury. Niestety, w 1931 roku ze względu na kłopoty finansowe Zygmunt Pomarański musiał wyjechać z Zamościa i zamknąć wydawnictwo. Dzięki ukończonym studiom prawniczym i praktyce notarialnej w kancelarii Bolesława Leśmiana mógł pracować jako komornik, a później jako notariusz.

W lutym 1941 roku został aresztowany. Niedługo po zabraniu go przez Niemców żona Jadwiga dostała od niego gryps, w którym pisał, że połamano mu ręce i nogi. Po przesłuchaniach w lubelskim więzieniu trafił na 3 miesiące do szpitala, skąd przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Tam istniał jako numer 14140. W październiku rodzina Pomarańskich dostała zawiadomienie od niemieckich władz o zapaleniu płuc i śmierci Zygmunta.

Jednym z największych zamiłowań Pomarańskiego była muzyka. Grał na fortepianie, ale przede wszystkim komponował pieśni o tematyce wojennej, marsze żałobne, mazurki i polonezy. Jego najsłynniejszy utwór to, zapewne wszystkim znany, „O mój rozmarynie”.

Biografię Zygmunta Pomarańskiego  przedstawiam Wam, drodzy czytelnicy,  nie bez powodu. Kilka dni temu – 8 maja – w Zamościu odbyło się  odsłonięcie tablicy upamiętniającej tego wspaniałego człowieka. W uroczystym spotkaniu m.in. wzięli udział: prezydent Zamościa – Marcin Zamoyski, Dyrekcja oraz uczniowie I Liceum Ogólnokształcącego , działacz NSZZ „Solidarność” Jerzy Zacharow, Halina Ostowicz i najmłodsza córka Zygmunta Pomarańskiego – Mirosława Leszczyńska z rodziną. Tablica pamiątkowa wisi na murach księgarni przy ulicy Żeromskiego.

Doris

Grafika: własna 

Myśli o wychowaniu

       Agresywne dziewczyny

Argumentów zabrakło,

to pięści w ruch poszły...

(Andrzej Pilipiuk)

Agresja to  pojęcie, z którym – niestety - spotykamy się coraz częściej. Odnosi się ono nie  tylko do przemocy fizycznej, ale również psychicznej ( różnego rodzaju obelgi, wyzwiska, przykre słowa). Każdy człowiek ma prawo się zdenerwować czy krzyknąć, ale nikt nie ma prawa pobić  przypadkowo spotkanego człowieka.  Z agresją ludzie kojarzą przede wszystkim mężczyzn. Wiele słyszy się o mężach, którzy biją swoje żony. O złodziejach, którzy kradną torebki starszym paniom. O nastolatkach ubranych w dresy, z ogolonymi  głowami, którzy czyhają na nas na każdym osiedlu. Obecnie jednak, można zaobserwować wzrost agresywnego zachowania  wśród kobiet, a nawet młodych dziewcząt! Czasy się zmieniają , kobiety nie są już bezbronnymi, szarymi myszkami. Rodzi się pytanie, czy to idzie w dobrym kierunku?  

Co jest przyczyną wzrostu agresji wśród dziewcząt?  Po  pierwsze, siłą wymuszają akceptację wśród rówieśników, zwłaszcza dorastające dziewczęta.  Po drugie, każda chciałaby posiadać nowoczesne sprzęty - iPody , tablety, smartfony, laptopy, ale nie każdą na nie stać. Młody człowiek potrafi zrobić wszystko, aby osiągnąć cel, często nie potrafi zrozumieć, że nie może mieć wszystkiego. W tym właśnie momencie pojawia się AGRESJA. Problem ten dotyczy coraz częściej dziewcząt, które w bezwzględny sposób próbują zdobyć pożądane przedmioty. Przyczyną sporów między młodymi dziewczętami może być również zazdrość, ponieważ nastolatki często nie są świadome swojej wartości, zapominają o swojej urodzie i stosują przemoc wobec dziewcząt, które według nich są "za ładne". Wzorem dla  dziewcząt mogą być feministki, o których w ostatnich latach słyszymy coraz więcej. Są to kobiety, które walczą o równouprawnienie płci. Dziewczęta wyciągają błędne wnioski: skoro mogą zachowywać się tak  jak mężczyźni, to mogą być również agresywne.  

Musimy także pamiętać, że to, jacy jesteśmy i w jaki sposób się zachowujemy, wynosimy z domu. Rodzice od małego wpajają nam zasady, wartości, są dla nas wzorem, jednak często w wychowywaniu zapominają, że każda agresja rodzi kolejną.  Jeżeli stosują wobec siebie lub innych przemoc, to ich dzieci również będą to robiły i nie będą widziały w tym nic złego. Powiedzą: „tak robi mój tata". Moim zdaniem, agresja nie jest oznaką siły, a wręcz przeciwnie , jest to słabość – słabość ducha i charakteru. Zamiast wymyślać  różnego rodzaju  „zabawy” , które wiążą się z robieniem krzywdy innym, proponuję zająć się ciekawą książką, obejrzeć dobry film lub napisać  post na szkolny blog. 

Patrycja 

 

Grafika:

https://img.artpal.com/481862/17-23-1-26-13-44-22m.jpg