Przeczytane, przemyślane, skomentowane

     Postanowienia  noworoczne 

      

Niektórzy tak bardzo pamiętają o celu,

do którego zmierzają

iż zapomnieli o ruszeniu z miejsca.

(Władysław Grzeszczyk)

 

Wraz z Nowym Rokiem wielu ludzi zamierza zmienić swoje życie lub przynajmniej jakąś jego część. Większość decyduje się na przykład na porzucenie złych nawyków bądź zrzucenie kilku kilogramów. Pojawiają się też takie pomysły: być szczęśliwym, zacząć ćwiczyć, żyć pełnią życia. To piękne i szlachetne cele. Szkoda tylko, że tak rzadko się urzeczywistniają.  

Jak pokazują sondaże, już po kilku tygodniach ze swoich postanowień noworocznych rezygnuje ponad 80% ankietowanych. Dlaczego tak się dzieje?

Według Grzegorza Więcława, absolwenta wydziału psychologii i komunikacji na Simon Fraser University w Vancouver, jedną z przyczyn jest fakt, iż przykładamy zbyt wiele wagi do samej daty. Na naszą wyobraźnię działają „okrągłe” liczby, które sprawiają, że coś się kończy, a coś innego zaczyna. A przecież pierwszy stycznia to taki sam dzień jak każdy inny. Tak naprawdę nie ma znaczenia, czy zaczniemy coś pierwszego dnia roku, czy ostatniego. Wszystko zależy od tego, jak mocno zależy nam na zmianach. Jeśli nasze postanowienia to nie puste gadanie, najlepiej zacząć od zaraz.

Drugą przyczyną braku realizacji noworocznych postanowień, jaką podkreśla Grzegorz Więcław, jest fakt, iż są źle przez nas formułowane: mają one charakter życzeń, nie celów.

Sądzę, że znając przyczyny, przez które nasze zamysły noworoczne spełzają zazwyczaj na niczym, można wyciągnąć odpowiednie dla siebie wnioski. Najlepiej wyznaczyć sobie cel i konsekwentnie wdrażać go w życie od zaraz, nie czekając na jakąś szczególną datę, np.  Nowy Rok.

Kamila B. 

Grafika:

http://www.tapetus.pl/obrazki/n/190881_sylwester-zimny-ogien.jpg

Przeczytane, przemyślane, skomentowane

                             

 Komputer dla odpowiedzialnych  

 

Nowe technologie 
w  rękach kulturalnych analfabetów 
 mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. 

                                                                                        (Edwin Bendyk)

Walka z cyfrowym wykluczeniem, czyli brakiem komputera, jest obecna na całym świecie. Polski rząd obiecywał laptopy wszystkim gimnazjalistom, jednak  nie dotrzymał słowa. Inne kraje nadal walczą o postęp, choćby Rumunia, która postanowiła podarować każdej rodzinie wychowującej dziecko w wieku szkolnym bon o wartości 200 euro na zakup komputera – w tym kraju jest to wystarczająca suma. Stało się to priorytetem, ponieważ  komputer jest kluczem do sukcesu. Mówi o tym polska  Diagnoza społeczna  realizowana pod kierownictwem prof. Janusza Czapińskiego, która od lat pokazuje, że osoby biegle posługujące się komputerami i korzystające z Internetu lepiej zarabiają, częściej awansują i mają większą szansę znalezienia pracy. Komputery w dzisiejszych czasach są koniecznością i chyba nie można z tym faktem dyskutować. 

Komputer ma również swoje wady, a jedną z  głównych,  jest wysoka cena. Najbiedniejsze rodziny nie mogą pozwolić sobie na ich zakup, dlatego są cyfrowo dyskryminowane i nie mają szans na dalszy rozwój. Są też inne wady. Z ankiet przeprowadzonych wśród rumuńskich rodzin wynika, że „ komputer ogłupia, bo dzieci mające do niego stały dostęp uzyskują niższe oceny z kluczowych przedmiotów: matematyki, języka ojczystego i obcego.” Dlaczego?  Dlatego, że korzystają głównie z gier komputerowych, zamiast z programów edukacyjnych. Finansowane przez państwo komputery trafiają do rodzin, w których słabo wykształceni rodzice  nie dbają o to,  jak sprzęt komputerowy jest wykorzystywany przez ich dzieci. Efekt jest taki,  że telewizor jest zastąpiony komputerem.

Sytuacja jednak całkowicie się zmienia w momencie, gdy oprócz komputera młodzieży towarzyszy również książka. Wyniki w szkole automatycznie się polepszają, a młody człowiek rozwija się intelektualnie i nie stoi w jednym miejscu – miejscu przy komputerze . Wniosek z tego, że możemy się informatyzować,  ale  z umiarem. Społeczeństwo informacyjne zaczyna się od książki, a na komputerze kończy – nie na odwrót. Do takich wniosków doszli też socjologowie w Północnej Karolinie.

Jeśli wyniki badań możemy potraktować uniwersalnie, to w Polsce mamy również duży problem. Przeciętny Polak w wieku 30 – 39 lat czyta 5 książek rocznie. Dla znacznej części Polaków książka to dzieło szatana (sic!). Komputeryzacja społeczeństwa o tak marnym poziomie kompetencji kulturowych stwarza zagrożenie pogłębienia analfabetyzmu, a nie jego wyrugowania.

Może więc dobrze, że rząd nie wyposażył gimnazjalistów w laptopy. Szkoda jednak, że nie wprowadził mądrego programu zachęty (zmuszania?) do czytania.

Kasia

 

Grafika:

https://img.freepik.com/premium-wektory/chlopiec-siedzi-przed-komputerem-pc-szczesliwie-grajac-w-gry-ilustracji-wektorowych-sztuki-doodle-ikona-obrazu-kawaii_10606-1454.jpg

Spotkanie ze sztuką

    Hip-hop można polubić!

   

 

  

Hip-hop wybiera człowieka.

To jest muzyka kompletnie narkotyczna.

Porywa, pochłania i chwyta za wątrobę.

(Adam „Łona” Zieliński)

 

Muzyka hip-hop pojawiła się w afroamerykańskich społecznościach w Nowym Jorku w latach siedemdziesiątych XX wieku jako miejska kultura i gatunek muzyczny. Od tego momentu  rozprzestrzeniła się na cały świat i zyskała wielu zwolenników, głównie wśród ludzi młodych. Stała się filozofią życia, stworzyła nowy styl ubierania się, zachowania, język. 

Hip-hop do Polski trafił w połowie lat 80. przypuszczalnie za sprawą filmu Steana Leatana Beat Street, który zdobył wiele nagród na festiwalu w Cannes. Kim więc jest polski hip-hopowiec i kim są jego fani? Spróbujmy sobie odpowiedzieć na to pytanie.

Hip-hop tworzą przeważnie ludzie urodzeni w drugiej połowie lat 70. i na początku lat 80., np.: FISZ, PEJA, EKONOM, ŁONA, KALIBER 44, czy PAKTOFONIKA. Często hip-hopowców i ich fanów utożsamia się z ludźmi zdemoralizowanymi. Uważa się ich za takich, którzy nie wiedzą nic o życiu, biorą narkotyki, okradają, są niebezpieczni. Postrzega się ich jako chłopców noszących luźne, sportowe ubranie oraz tańczących break deance. Często kojarzą się z wulgaryzmami oraz licznymi przestępstwami popełnianymi przez młodych gniewnych. Ale czy na pewno tak jest? Z hip-hopem często utożsamiają się też ludzie po studiach (Adam „Łona” Zieliński, DJ  V.O.L.T., OSTR-y, Tede). A hip-hop to po prostu pieśni protestu i buntu przeciw niesprawiedliwości oraz szarości dnia codziennego. Muzyka ta jest  tworzona  w celu ukazania trudów życia oraz naszych problemów osobistych. Dlatego jedni śpiewają o przyjaciołach, lojalności oraz twardych prawach ulic, inni natomiast snują apokaliptyczne wizje blokowisk i cywilizacji, która wymyka się spod kontroli. Nie wstydzą się też marzeń i ambicji. Nie odrzucają rzeczywistości, ale nie chcą się jej podporządkować, pragną ją zmieniać i uczynić przychylną. Słyszymy więc takie oto teksty: Nasze miasta są gwałcone przez przemoc[…]. Żyjemy w betonowym szalecie, który cuchnie. Duże miasta dużym smrodem, małe miasta małym, który też będzie duży. Albo: Brat nie ma już miłości dla mnie. Obecnie artyści tworzą spokojny rap, szukają prawdy w rymowanych wersach, w których drugi człowiek jest szanowany. Starają się unikać przemocy językowej, odchodzą od wulgaryzmów.

Hip -hop w naszym kraju rozwinął się pod koniec XX w. Polacy słuchali głównie  twórczości zagranicznych raperów. Dzisiaj ulega to zmianie. Jak dowodzą badania, liczba słuchaczy polskiej muzyki hip-hopowej stale rośnie. W przeważającej większości są to mężczyźni. Najczęściej uczniowie liceum, czy gimnazjum.  Hip-hop zyskuje coraz większą popularność. Jest spontaniczny, autentyczny. Wprowadza nowe elementy do kultury i języka. Tworzone neologizmy, nowe związki językowe i zapożyczenia coraz częściej są używane w języku potocznym. Raperzy poruszają różnorodne tematy.  Wielu młodych ludzi w tych tekstach  znajduje odzwierciedlenie swoich problemów, dzięki czemu łatwiej znosi trudny czas czy zły los. Wydaje mi się, że każdy, kto wsłucha się w tę muzykę i w słowa piosenek, znajdzie coś dla siebie.

Zapraszam do zabawy –testu. Co oznaczają podane pojęcia związane z hip-hopem – b-boys, fanziny, ghetto –blastter,  locking,  trainers? Miło mi będzie, jeśli odezwiecie się w komentarzach.

Bartek

 

Grafika:

https://img.freepik.com/premium-wektory/kobieta-robiaca-breakdance-na-bialym_951778-39870.jpg?semt=ais_hybrid&w=740

https://img.freepik.com/premium-wektory/energiczny-mezczyzna-tanczy-na-ulicy-w-stylu-urban-hip-hopu_1322206-12067.jpg