Kącik motywacji

  Najlepszy przyjaciel człowieka

 

Dopóki ktoś nie pokocha zwierzęcia,

jakaś część jego duszy pozostaje nieobudzona.

(Anatole France)

Pies. W Polsce  co druga osoba ma pod opieką lub w swoim najbliższym otoczeniu jakiegoś zwierzaka. Nie bez powodu, ponieważ  zwierzęta aktywują w naszym organizmie endorfiny, czyli hormony szczęścia. Pies jest  tego idealnym przykładem, ponieważ dał się udomowić jeszcze na zbieracko-łowieckim etapie cywilizacyjnego rozwoju.  Niektórzy sądzą, że jest lepszym przyjacielem od człowieka, dlatego  jest najczęściej przez niego wybierany. Pies również bardzo pozytywnie  wpływa zarówno na psychikę, jak i na zdrowie fizyczne człowieka. Tak więc nie tylko dotrzymuje towarzystwa człowiekowi, ale odgrywa dużą rolę w jego rozwoju, a nawet leczeniu. W zamian  potrzebuje dużo uwagi i miłości.

Korzyści. Pies pomaga redukować stres, wyciszyć się, uspokoić. Uczy  nas miłości i empatii. Radość zwierzęcia udziela się człowiekowi, organizm wydziela  oksytocynę, która wpływa na tworzenie więzi i budzi odruchy opiekuńcze. Kontakt ze  zwierzęciem sprzyja rozwojowi emocjonalnemu, wyrabia poczucie odpowiedzialności  i obowiązku. Opieka  nad nim z kolei uczy  empatii i panowania nad  własnym zachowaniem. Bliska relacja ze zwierzęciem łagodzi  przebieg depresji, a nawet pomaga  ją wyleczyć. Podobno największy wpływ na polepszenie samopoczucia człowieka ma  pies, redukuje bowiem napięcie i poprawia samoocenę.  Daje coś, na czym człowiek z depresją może się skoncentrować i  nie myśleć o chorobie. Pies również korzystnie działa na ludzi z nadciśnieniem. Głaskanie zwierzęcia zastępuje połowę dawki leku na obniżenie ciśnienia. Sama obecność psa we wspólnym z człowiekiem pomieszczeniu powoduje złagodzenie stresujących sytuacji.

Spacer. Ludzie, którzy wychodzą na spacer z czworonogiem, cieszą się lepszą kondycją niż ci, którzy preferują przechadzki w towarzystwie znajomych czy rodziny. Wspólne chwile, spędzone na świeżym powietrzu, przynoszą nie tylko ulgę naszym czworonożnym przyjaciołom, ale także stają się inwestycją w nasze zdrowie i dobre samopoczucie. Inne badania pokazały, że posiadacze psów spacerują średnio 300 minut tygodniowo, podczas gdy ludzie bez zwierzęcia chodzą średnio zaledwie 168 minut. 

Animaloterapia (zooterapia).  Zwierzęta, w tym również psy, są  wykorzystywane również w medycynie jako wsparcie  w  leczeniu czy rehabilitacjach. Tego typu zabiegi, polegające na bliskim i naturalnym kontakcie, mają  łagodzić psychiczne, fizyczne oraz społeczne dolegliwości, a także niepełnosprawności. Animaloterapii są poddawane osoby z zaburzeniami  i deficytami w sferze psychoruchowej. Cele działania to: rozwijanie słownictwa, poprawianie pamięci, rozwijanie interakcji, poczucia równowagi, wzmacnianie siły mięśni, ogólne usprawnienie. 

Jak widać, zwierzę potrafi odmienić życie  człowieka w różnych sytuacjach. Szczególnie wierny  i oddany jest  pies, najlepszy przyjaciel człowieka. Konrad Lorenz, austriacki zoolog jest nawet zdania, że:  „Nie ma na świecie przyjaźni, która trwa wiecznie. Jedynym wyjątkiem jest ta, którą obdarza nas pies”.

Alicja

 

Grafika

https://cdn.pixabay.com/photo/2014/11/28/08/40/paw-548634_960_720.jpg

https://axamepnrnp.cloudimg.io/v7/_nocomedia_/8cd6a0de-d638-4395-8072-f3a152b154e2/wyprowadzanie-psow-wszystko-co-musisz-wiedziec.jpg?width=1600&org_if_sml=1

https://www.zwierzosfera.pl/wp-content/uploads/2018/02/pies_stres.jpg

Przeczytane, przemyślane, skomentowane

 

  Znawca  anatomii  człowieka

 

Ci, którzy zakochują się w praktyce bez nauki,

są jak marynarz,

który wchodzi na statek bez kotwicy lub kompasu,

i który nigdy nie może być pewien, dokąd się kieruje.

(Leonardo da Vinci)

 

Leonardo da Vinci to prawdziwy człowiek renesansu – wykształcony  i niemal wszechstronnie utalentowany. Studiował anatomię, matematykę, mechanikę, botanikę, a także optykę. Był malarzem, architektem, rzeźbiarzem, wynalazcą oraz teoretykiem sztuki. Oczywiste więc, że swoje naukowe pasje artysta przeniósł na sztukę. Znana jest jego fascynacja anatomią. Interesował się nie tylko budową ciała, ale również tym, jak funkcjonowanie ciała przekłada się na emocje. Na przykład badał,  w jaki sposób wyraz twarzy związany jest z budową mięśni i kości.

Najsłynniejszym rysunkiem Leonarda da Vinci, który świadczy o jego zainteresowaniu anatomią, jest  „Człowiek witruwiański”, nazywany też „Proporcje człowieka witruwiańskiego”. To jego wersja rysunku rzymskiego architekta – Witruwiusza, który opisał proporcje ludzkiego ciała, a  opis  zobrazował rysunkiem nagiego mężczyzny wpisanego w okrąg i kwadrat. Na rysunku Leonarda da Vinci jest również mężczyzna - wpisany w okrąg i kwadrat - o ramionach i nogach rozłożonych na dwa sposoby. Rysunek ilustruje zasady proporcji, harmonii i symetrii, które zdaniem Leonarda da Vinci powinny być stosowane do projektowania ludzkich postaci.

Leonardo da Vinci  był  zafascynowany anatomią człowieka. Współpracując z lekarzem i anatomem (Marcantonio della Torre) z Uniwersytetu w Pawii, prowadził rozległe badania anatomiczne, które zaowocowały licznymi rysunkami. Zainteresowanie to wynikało z jego studiów nad malarstwem, które wymagało  dokładnej  znajomości budowy ludzkiego ciała. 

Pierwsze notatki Leonarda da Vinci  na temat anatomii  powstały  pod koniec lat 80. XV wieku. W 1489 roku  artysta  zainteresował  się badaniem ludzkich czaszek. Na rysunkach umieszczał pionowe przecięcie (oś), czasem kilka osi, w ten sposób zaznaczając  zbieg  wszystkich zmysłów oraz miejsce,  gdzie – jego zdaniem – mogła się mieścić dusza.

W połowie lat 90. XV wieku Leonardo da Vinci  przerwał  studia  anatomiczne, lecz po dziesięciu latach wrócił do nich, aby pogłębić swoją wiedzę potrzebną do namalowania kolejnego obrazu. Wówczas  we Florencji  przeprowadził pierwsze sekcje zwłok. W XVI wieku budziły one kontrowersje, jednak artysta uważał autopsję za przejaw szacunku dla dzieła Boga. Interesował się przede wszystkim budową serca. Skonstruował nawet szklany model zastawki aorty, przez którą pompował wodę z nasionami trawy, obserwując jej  otwieranie się i zamykanie.

Leonardo opisał również swoje doświadczenia podczas sekcji zwłok. Wspominał rozmowę ze staruszkiem, który zmarł w spokoju i bez cierpienia, co zainspirowało go do przeprowadzenia autopsji, by poznać przyczyny tej „słodkiej śmierci”. Sekcja zwłok starca była prawdopodobnie pierwszą, którą przeprowadził osobiście. Mniej więcej w tym samym czasie przeprowadził sekcję zwłok schorowanego dwulatka.  Około 1508 roku przeprowadził łącznie dziesięć sekcji zwłok, a dziewięć lat miał już za sobą co najmniej 30 autopsji.

Leonardo da Vinci  badał nie tylko „typowe”  struktury ciała, ale również anomalie anatomiczne -  na przykład deformacje kości czy nieprawidłowości w budowie narządów. To podejście do anatomicznych szczegółów było niezwykle nowatorskie w jego czasach. Artysta  pozostawił  po sobie ponad 240 szczegółowych rysunków anatomicznych oraz  wiele notatek  (sporządzonych pismem lustrzanym) utrwalających  jego odkrycia i przemyślenia. Choć dokonał licznych odkryć anatomicznych, nie  opublikował swoich wyników, a notatki otrzymał w spadku jego uczeń Francesco  Melzi.  

A.D.

 

Grafika:

https://www.diregiovani.it/wp-content/uploads/2022/04/leonardo-da-vinci-1.jpg

https://i1.kwejk.pl/k/obrazki/2019/06/4gc4I2nPxNeO0UTO.jpg

https://wahooart.com/A55A04/w.nsf/O/BRUE-8EWLB5/$File/LEONARDO-DA-VINCI-STUDIES-OF-HUMAN-SKULL.JPG

https://assets.aws.londynek.net/images/jdnews-lite/2719994/211935-202008251332-lg2.jpg.webp?t=