Moje hobby, mój świat

           

   Karate Kyokushin

 

 

Studiowanie sztuk walki jest jak wspinanie się na skałę:

musisz iść bez chwili spoczynku.

Odpoczynek (…)

powoduje powrót  do wspomnień o dawnych osiągnięciach.

Ciągła wytrwałość poprawia technikę,

ale choćby jeden dzień odpoczynku zaprzecza ten wysiłek.

Należy się tego wystrzegać.

(Masutatsu Ōyama)

 

Nie każdy interesuje się sztukami walki, zatem zacznę od podstawowych wyjaśnień. Słowo karate wywodzi się z języka japońskiego (jap. 空手)  i jest nazwą sztuki i sportu walki oraz sportu, które powstały  w  Okinawie,  a z czasem  rozprzestrzeniły się w całym świecie. W Wikipedii przeczytamy, że: karate to „pusta (naga, bez broni) ręka” (空手). Pełna nazwa „karate-dō” (空手道) lub „karate-jutsu” (空手術)[2]) oznacza „drogę (sposób) pustych rąk. Obecnie istnieje ponad 100 stylów karate.  Jedyną organizacją odpowiedzialną za ruch sportowy karate i uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski jest World Karate Federation (WKF).  Trening każdego stylu karate dzieli się na trzy części. Pierwsza to kihon,  czyli stanie w szeregach i wykonywanie różnych technik. Drugą częścią jest kata, czyli tak zwane układy formalne. Trzecią częścią i zdecydowanie moją ulubioną jest kumite, czyli  zazwyczaj dwuminutowa walka.

Najpopularniejsze style karate: Chitō-ryū; Enshin; Fudōkan; Gōjū-ryū; Gōsoku-ryū; Idōkan; Kyokushin; Matsubayashi-ryū; Oyama Karate; Seidō-juku; Shidōkan; Shitō-ryū; Shōrin-ryū; Shōtōkan; Kudo Daido Juku; Uechi-ryū; Wadō-ryū Ryū-te. Może niewtajemniczonym nic nie mówią te – trudne zresztą – nazwy, ale miłośnicy  karate doskonale rozumieją, o czym piszę.  

Historia Kyokushin oraz Kyokushinkai  jest w dużej mierze historią życia ich twórcy Masutatsu Oyamy (27.07.1923 – 26.04.1994). Pochodził z arystokratycznej rodziny. Gdy miał dwa lata, rodzice wysłali go do siostry mieszkającej  w Mandżurii.  Już jako Następnie został  uczniem  szkoły podstawowej w Korei, wtedy też  zaczął studia chińskiego kempo  i  wkrótce  zdobył czarny pas. Naukę w szkole lotniczej Yamanashi w Japonii łączył z treningami karate pod kierunkiem Funakoshi. Jako 17-letni student uniwersytetu w Takusoku Masutatsu Oyama zdobył 2 dan w karate, a w 1947 roku został  mistrzem  Japonii. Rok później zdecydował  się ostatecznie poświęcić karate i rozpoczął samotny, 18-miesięczny trening w górach, by doprowadzić do perfekcji technikę i ostatecznie ukształtować koncepcję swego karate. Po powrocie z gór jako jedyny w historii karateka zdecydował  się na walkę z bykiem w Chiba, poszukując granicy ludzkich możliwości. Kilka lat później swój styl walki nazwał:  Kyoku – shin – extremum  prawdy. W 1952 roku  wyjechał  do USA, gdzie przez 11 miesięcy popularyzował  swoje karate, ponownie też  stawił  czoła bykom. Stał  się sławny  dzięki ciosowi shuto, którym potrafił ściąć rogi byka. New York Times nazwał go: Boska Ręka. 

A teraz  Przysięga Dojo, czyli tak zwany Kodeks Samurajski.  To zbiór najważniejszych zasad, których musi przestrzegać karateka. Oto treść przysięgi: Będziemy ćwiczyć nasze serca i ciała dla osiągnięcia pewnego, niewzruszonego ducha./Będziemy dążyć do prawdziwego opanowania sztuki karate, aby kiedyś nasze ciało i zmysły stały się doskonałe./Z głębokim zapałem będziemy starać się kultywować ducha samo wyrzeczenia się./ Będziemy przestrzegać zasad grzeczności, poszanowania starszych oraz powstrzymywać się od gwałtowności./ Będziemy spoglądać w górę ku prawdziwej mądrości i sile porzucając inne pragnienia./ Będziemy wierni naszym ideałom i nigdy nie zapomnimy o cnocie pokory./ Przez całe nasze życie poprzez dyscyplinę karate, dążyć będziemy do poznania prawdziwego znaczenia drogi, którą obraliśmy./ Nie będziemy stosować ani rozpowszechniać sztuki karate poza Dojo.

Nieco o mnie. Karate zacząłem trenować w wieku 6-7  lat, czyli trenuję już mniej więcej  od 10 lat. Na początku zaczynałem od karate Shinkyokushin, po paru latach zmieniłem styl na Kyokushin. Praktycznie te style się niczym nie różnią, z wyjątkiem walki. W Kyokushin walka wygląda inaczej, jest o wiele brutalniejsza i ciekawsza do oglądania. W  naszym kraju istnieje Polski Związek Karate (PZK)  i dzięki niemu prawie wszystkie style karate mogą ze sobą walczyć na zawodach wysokiej rangi: Mistrzostwa Polski czy  Puchar Polski. Walka odbywa się wtedy na zasadach PZK.

Mam nadzieję, że  wielu moich rówieśników trenuje sporty walki.  Jakie? Chętnie o tym przeczytam w komentarzach.

Kajtek 

 

Grafika:

https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgNo7d3D56dihc3qRrv_MtHzGtCE55EfNU_4gpQ7zT1gkODo9YGuzT-WVh0Fr5W-nUh6MpnWfiW9Gyj0n_3EviShBytFgkA4B4R3sMRujQQbxkuIFflO3HAeNKNBhyeO1htEc2urCz0snGwnrFgLq2tB2d9-BOYFNioJ_HpLz1XeqhG=

https://www.karatekyokushin.com.pl/images/Masutatsu-Oyama.jpg

https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgkpfe46lq5DvsCOcDhMFeeAXuIHXKtF-r1akybotqj6w3iZfapDA5-AjPPzTnKg0mAFZwCgUbvUPVNUW4HYDhtfupA692mDAN-6CDyv6Ok1o2H7LBqG_DdclJGuF_JDHZq5my_NTPdVVdCVGozjsxq9qFhgJ44Fv3sI1n6zM_MgVLJDQ=

własne zdjęcia

Kącik motywacji

            

                   Prawo  jazdy

 

Gdybym mogła się cofnąć w czasie,

to zmieniłabym w swoim życiu tylko tyle,

że zrobiłabym prawo jazdy.

(Fannie Flagg)

 

Czym  jest prawo jazdy?  To dokument, wydany przez odpowiednie organy państwowe,  potwierdzający uprawnienia jego posiadacza do prowadzenia pojazdów silnikowych na drogach publicznych. Można powiedzieć, że jest to przepustka do łatwiejszego przemieszczania się z miejsca na miejsce. Moim zdaniem, naprawdę warto poświęcić trochę czasu, aby zdobyć takie uprawnienia. Inni najwyraźniej  myślą tak samo, gdyż  ten dokument  stał się powszechny a  mnóstwo osób nie wyobraża sobie bez niego życia.         

Ze względu na różnorodność pojazdów, w zależności od budowy, pojemności silnika, czy przeznaczenia, prawo jazdy jest podzielone na odpowiednie kategorie. Oznaczane są one dużymi literami (A, B, C, D oraz T). Z kolei oznaczenia (AM, A1, A2, B1, C1, czy D1) dotyczą mniejszych pojemności lub mniejszych pojazdów. Dodanie oznaczenia (+E) do  określonej kategorii oznacza dodatkowo możliwość prowadzenia pojazdu z przyczepką. Jak można zauważyć,  ilość kategorii jest naprawdę duża .  Do zdobycia każdej z tych kategorii  obowiązuje  osobny egzamin państwowy, zarówno teoretyczny, jaki i praktyczny. Aby uzyskać uprawnienia, należy spełniać pewne warunki: wiekowe oraz zdrowotne. Najwcześniej prawo  jazdy można  zdobyć po ukończeniu 14 roku życia i są to uprawnienia do kategorii AM (motorower). Na prowadzenie ciężarówki  (C) trzeba mieć ukończone 21 lat, a na motocykl (A) - 24 lata.                 

Przed egzaminem  należy odbyć kurs w szkole nauki jazdy, a jeszcze wcześniej zrobić badania lekarskie. W zależności od stanu zdrowia, czy też wybranej kategorii,  badania są powtarzane co kilka, nawet kilkanaście lat.  Trzeba  także w wydziale komunikacji wypełnić Profil Kandydata na Kierowcę (PKK) i dołączyć do niego własne zdjęcie. Jeżeli kandydat nie ukończył  18 lat, jest  konieczna  pisemna zgoda opiekuna na udział w kursie. Dopiero wtedy można  udać się do wybranej  szkoły nauki jazdy. W Zamościu jest ich naprawdę dużo. Kurs zaczyna się od  wykładów teoretycznych (około  30 godzin), które uczą ogólnych przepisów i zasad ruchu drogowego oraz udzielania pierwszej pomocy.Pierwszy etap  kursu kończy się teoretycznym egzaminem wewnętrznym, który odbywa się w szkole jazdy. W ten sposób jest  sprawdzana wiedza kursanta, niezbędna do części praktycznej. Istotne jest  oswojenie się z pojazdem oraz ćwiczenie jazdy w mieście oraz na placu manewrowym. Na placu ćwiczy się umiejętność sprawdzenia  stanu technicznego pojazdu, różnego rodzaju parkowanie oraz  jazdę po łuku. Nieco innych ćwiczeń wymaga  ubiegnie  się o którąś z kategorii A –slalomów, ósemek  czy też hamowania awaryjnego. Więcej niezbędnych informacji uzyska się  w szkole jazdy.

Po ukończeniu kursu przygotowawczego  można  zapisać się na egzamin państwowy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego (WORD). Składa się on z dwóch części. Teoretyczny egzamin  rozwiązuje się  na komputerach -  w większych grupach -   w obecności jednego egzaminatora. Test składa się z 20 ogólnych pytań, dotyczących ogólnych przepisów oraz 12 pytań specjalistycznych, które odnoszą się do konkretnie wybranej kategorii. Odpowiedzi  sprawdza komputer, a  wynik jest widoczny chwilę po zakończeniu testu. Pytania, w zależności od trudności,  są oceniane od 1 do 3 punktów. Wymagana liczba z całego testu to 68/74  punktów. Drugi etap to część praktyczna. Rozpoczyna się ją od sprawdzenia wylosowanych wcześniej przez komputer elementów pojazdu. Następnie  jest oceniana jazda na placu, a potem po mieście. Obie części można zdawać jednego dnia, co zależy od zdającego. Każdy egzamin jest płatny.

Temat prawa jazdy jest dość znany. Piszę ten post jednak z myślą o osobach, które nigdy wcześniej nie miały styczności z takim egzaminem, a chciałyby posiadać ten ważny - według mnie - dokument. Mając 17 lat,  posiadam już dwie kategorie (AM oraz T), więc  czerpiąc z własnego doświadczenia, mogę podzielić się radami  dotyczącymi  egzaminu. Przede wszystkim nie należy się stresować, gdyż najwięcej niezdanych egzaminów  wynika właśnie ze stresu, a nie z braku wiedzy lub umiejętności. Warto mieć prawo jazdy, gdyż umiejętność  kierowania pojazdem bardzo ułatwia życie oraz sprawia wiele radości. Należy jednak pamiętać, że na drodze nie jesteśmy sami  i w pewnym sensie jesteśmy odpowiedzialni za czyjeś zdrowie i życie. Posiadanie prawa jazdy wymaga dużej  rozwagi.

Konrad 

 

Grafika:

https://auto.wprost.pl/_thumb/75/d2/b214f0c5360636965734908ccbc2.jpeg

https://info-car.pl/new/assets/dokumenty/Prawo_jazdy_rewers.png