Dekalog narciarza i
snowbordzisty
Hu! hu! ha! Hu! hu! ha!
Nasza zima zła!
A my jej się nie boimy,
Dalej śnieżkiem w
plecy zimy,
Niech pamiątkę ma!
Nasza zima zła!
(Maria Konopnicka)
Wielkimi krokami zbliżają się wyczekiwane ferie,
w trakcie których można do woli uprawiać tzw. „sporty zimowe”. W tej dziedzinie
króluje przede wszystkim jazda na nartach i na snowboardzie (desce). Podczas
błogich chwil spędzonych w towarzystwie słońca i śniegu należy pamiętać o
bezpieczeństwie. Właśnie dlatego FIS – Międzynarodowa Federacja Narciarstwa -
opracował „DEKALOG NARCIARZA I SNOWBORDZISTY”. Nie są przewidziane kary za jego
nieprzestrzeganie, jednakże stosowanie się do zawartych w nim zasad i wskazówek znacznie
ułatwia korzystanie ze stoku.
Wzgląd
na inne osoby. Każdy narciarz powinien zachowywać się w taki sposób, aby
nie stwarzać niebezpieczeństwa dla innej osoby i nie powodować żadnej szkody. Komentarz
FIS: Narciarz odpowiedzialny jest także za złe działanie sprzętu, którego
używa. Przed wejściem na stok należy swój sprzęt sprawdzić. Jeśli jesteście
początkujący, warto udać się do serwisu, aby specjaliści sprawdzili, czy
możecie rozpocząć swoją przygodę na stoku.
Panowanie nad szybkością. Narciarz
może zjeżdżać z szybkością stosowną do swoich umiejętności, rodzaju i stanu
trasy oraz pogody.Komentarz FIS: Kolizje na stoku
najczęściej zdarzają się z powodu nadmiernej szybkości, niezapanowania nad nartami
lub niezauważenia innego uczestnika ruchu. Narciarz jest zobowiązany poruszać
się tak, aby w razie konieczności zatrzymać się lub skręcić w ramach
umiejętności, jakie posiada. Narciarz jest też zobowiązany poruszać
się wolno w miejscach zatłoczonych, w okolicach wyciągów, na zakończeniu trasy
lub w przypadku zmniejszenia widoczności z powodu warunków pogodowych lub
załamania stoku. Należy pamiętać, aby się nie rozpędzać, gdy nasze
umiejętności nie są wystarczające do warunków na stoku. Nie powinno się
też jeździć na przysłowiową „krechę”. Osoba tak pędząca stwarza
zagrożenie nie tylko dla siebie samego, ale również dla innych użytkowników
stoku.
Wybór
kierunku jazdy. Znajdujący się na stoku narciarz, który - ze względu na lepszą
widoczność z góry - dysponuje większą możliwością wyboru trasy jazdy, musi
wybrać taki tor jazdy, aby uniknąć wszelkiej możliwości zderzenia z
narciarzem znajdującym się poniżej na stoku. Komentarz FIS: Narciarstwo
i snowboarding są sportami wolności ruchu przy przyjęciu zasady, że każdy
uczestnik stosuje się do reguł uprawiania tych sportów. Na stokach rządzi
zasada, że pierwszeństwo przysługuje temu, kto znajduję się "przed"
lub "niżej". Każdy znajdujący się powyżej musi pamiętać, że jego
zachowania nie mogą wpłynąć na zachowania tych przed lub poniżej.
Wyprzedzanie. Wyprzedzanie może
następować zarówno po stronie „dostokowej”, jak i „odstokowej”, po
stronie prawej lub lewej, lecz w takiej odległości, która pozwoli uniknąć
potrącenia wyprzedzanego. Komentarz FIS: Wyprzedzający narciarz ponosi
całkowitą odpowiedzialność za skutki manewru wyprzedzania do chwili jego
ukończenia. Ta zasada odnosi się także do omijania stojących na
stoku. Należy również pamiętać, aby wyprzedzając dodać możliwość, że
narciarz przed nami, podczas naszej próby manewru, może zajechać nam drogę.
Należy wtedy zachować zimną krew i próbować wyminąć narciarza, bądź
snowboardzistę przez chociażby zwiększenie długości łuku.
Przejazd i krzyżowanie torów jazdy. Narciarz, który przystępuje do
zjazdu na trasie lub pólku narciarskim, powinien sprawdzić, patrząc w
górę i w dół, czy nie spowoduje niebezpieczeństwa dla siebie i innych. To
samo obowiązuje go przy każdym ruszaniu z miejsca po chwilowym zatrzymaniu. Komentarz
FIS: Doświadczenie dowodzi, że ogromna część wypadków zdarza się wskutek
nieprzewidywalnego włączenia się w ruch nowego uczestnika. Jest podstawowym
nakazem bezpieczeństwa pełne sprawdzenie, czy włączenie się narciarza nie
spowoduje utrudnienia dla któregokolwiek z będących w ruchu. Dopiero po płynnym
włączeniu się w ruch korzysta się z pierwszeństwa przyznanego przez 3 regułę
FIS. Ten kto wykonuje manewr "w poprzek lub pod prąd" nurtu ruchu,
musi tak się zachowywać, aby osoby poruszające się w dół stoku nie były
zagrożone.
Zatrzymanie się. Tylko w razie
absolutnej konieczności narciarz może zatrzymać się na trasie zjazdu, zwłaszcza
w miejscach zwężeń i miejscach o ograniczonej widoczności. Po ewentualnym
upadku narciarz winien usunąć się z toru jazdy tak szybko, jak jest to
możliwe. Komentarz FIS: Z wyjątkiem szerokich stoków zatrzymywanie się
powinno następować na skraju trasy. Nikt nie może się zatrzymywać w miejscach
niewidocznych dla jadących z góry lub zza zakrętu.
Podchodzenie. Narciarz powinien podchodzić tylko poboczem
trasy, a w przypadku złej widoczności, powinien zejść zupełnie z
trasy. To samo zachowanie obowiązuje narciarzy, którzy pieszo schodzą w dół.
Komentarz FIS: trasy narciarskie są z założenia przeznaczone do ruchu
jednokierunkowego - w dół. Pojawienie się osoby poruszającej się w przeciwnym
kierunku (do góry, w przypadku na przykład nart biegowych) stwarza
zagrożenie dla poruszających się w dół. Ślady butów wyciśnięte w śniegu
pogarszają warunki bezpieczeństwa jazdy i odpowiada za nie ten, kto je
pozostawił.
Stosowanie się do znaków narciarskich. Każdy narciarz winien stosować się do znaków
narciarskich, ustawionych na trasach. Komentarz FIS: Trasy narciarskie
oznaczone są w zależności od stopnia ich trudności kolorami (od najłatwiejszych
do najtrudniejszych): zielonym, niebieskim, czerwonym, czarnym. Każdy uczestnik
ruchu sam decyduje o wyborze trasy. Na trasach ponadto umieszczone
są znaki informujące o utrudnieniach i niebezpieczeństwach, na
przykład o lawinach czy zamknięciu trasy. Uczestnik ruchu ma obowiązek
obserwować znaki i stosować się do nich. Uczestnik ruchu narciarskiego powinien
zdawać sobie z tego sprawę, że znaki umieszczono dla jego własnego dobra i
bezpieczeństwa. 
Wypadki. W razie powstania wypadku każdy, kto znajdzie się w pobliżu,
powinien udzielić poszkodowanym pomocy. Komentarz FIS: Jest oczywistą
zasadą etyczną, że uprawiający sport ma obowiązek nieść pomoc
poszkodowanemu, niezależnie od istnienia prawnego obowiązku. W szczególności
pomoc powinna polegać na udzieleniu tzw. pierwszej pomocy, na zawiadomieniu
właściwych służb oraz natychmiastowym zabezpieczeniu (oznakowaniu) miejsca
wypadku tak, aby nie zagrażało ono innym uczestnikom ruchu (wbicie w ziemię
nart skrzyżowanych w miejscu wiązań).
Stwierdzenie tożsamości.Każda
osoba uczestnicząca w wypadku lub będąca jego świadkiem, jest
zobowiązana podać swoje dane osobowe. Komentarz FIS: Świadkowie i
opis zdarzenia mają kardynalne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności i w
związku z tym każdy, kto był świadkiem, musi czuć się zobowiązanym do
uczestniczenia w procedurach wyjaśniających. Raporty właściwych służb oraz
zdjęcia stanowią dowody we wszystkich postępowaniach mających na celu ustalenie
winnych. O tych zasadach pamiętają członkowie „demoteamów” – ludzie z
wieloletnim stażem, którzy ze zwykłej jazdy potrafią uczynić sztukę.
W ostatnich latach wprowadzono obowiązek noszenia kasku przez małe dzieci. Nie oznacza to jednak, że
dorośli czy też młodzież powinni z nich rezygnować. Kask jest bardzo dobrą
ochroną. W razie upadku przy dużej prędkości, przyjmuje całą siłę uderzenia na
siebie. Przy odrobinie humoru kask, który (jak się niektórym wydaje) psuje
efekt wizualny narciarza lub snowbordzisty, może sprawić, że mijający nas
miłośnicy sportów zimowych uśmiechną się do nas. Podczas Igrzysk Olimpijskich w
Soczi nasz polski skoczek, zdobywca
dwóch złotych medali, Kamil Stoch miał kask udekorowany biało czerwoną szachownicą – symbolem
polskiego lotnictwa wojskowego. Za ten gest Zarząd Aeroklubu Polskiego przyznał
mu potem honorowy tytuł „Ambasadora Lotnictwa Polskiego”.
Domina
Grafika:
https://img.freepik.com/premium-wektory/snowboardzista-i-narciarz_88465-1347.jpg?semt=ais_hybrid&w=740
https://img.freepik.com/darmowe-wektory/recznie-rysowane-ilustracja-kreskowka-snowboard_52683-129961.jpg
